มีอะไรจะพูดหรือ?
กู้ผิงเซิงมองจางเข่อเข่อด้วยความสงสัย
ดึกขนาดนี้แล้ว จางเข่อเข่อมีอะไรจะพูด?
ในเวลาเดียวกัน หลี่รั่วเหยาจ้องมองจางเข่อเข่ออย่างไม่พอใจ
นางกำลังจะนอนแล้ว ทำไมถึงเพิ่งมาหาผิงเซิงตอนนี้?
"รั่วเหยา เธอกลับห้องไปก่อนเถอะ"
กู้ผิงเซิงพูดกับหลี่รั่วเหยา
"ได้สิ ผิงเซิง งั้นเธอต้องรีบมานะ ฉันก็ไม่อยากนอนดึกเหมือนกัน ไม่งั้นคงได้วุ่นวายกันจนดึกแน่"
หลี่รั่วเหยาพูด จากนั้นก็กลับห้องไปก่อน
จางเข่อเข่อแตะจมูก นางรู้สึกเขินอยู่บ้าง เพราะเพิ่งสังเกตเห็นสายตาของหลี่รั่วเหยา
แต่ว่า ในเมื่อสองคนนั้นยังได้... คงไม่ถึงกับว่านางไม่ได้กระมัง...
ไม่นาน จางเข่อเข่อก็ดึงกู้ผิงเซิงมายังห้องนอนว่างเปล่าห้องหนึ่งบนชั้นสอง
แต่ระหว่างที่ทั้งสองขึ้นชั้นบน พวกนางไม่ได้สังเกตว่าสายตาของหลินชิวหนานจับจ้องพวกเขาตลอด
...
"เข่อเข่อ มีอะไรหรือเปล่า? ตอนนี้ก็ไม่ใช่หัวค่ำแล้วนะ"
กู้ผิงเซิงถาม
"หัวหน้าห้อง เธอรู้สึกยังไงกับฉัน?"
"ที่ถามว่า 'รู้สึกยังไงกับเธอ' นี่หมายความว่ายังไง?"
"หัวหน้าห้อง อย่ามาแกล้งโง่เลย เสี่ยวอิง ตอนนี้เสี่ยวอิงก็เป็นแฟนของเธอแล้วใช่ไหม?"
จางเข่อเข่อรู้สึกหงุดหงิดบ้าง
ปกติหัวหน้าห้องก็ฉลาดไม่ใช่หรือ ทำไมพอถึงเวลาแบบนี้ต้องให้ฉันพูดตรง ๆ ด้วย?
นางดึงคอเสื้อ แล้วขยับเข้าใกล้กู้ผิงเซิง
ความจริงแล้ว จางเข่อเข่อรู้สึกดี ๆ กับกู้ผิงเซิง
แต่เพราะปกติกู้ผิงเซิงสนิทกับหลี่รั่วเหยามากกว่า
ดังนั้นจางเข่อเข่อจึงตัดความคิดที่ไม่จำเป็นไป
พวกเขาก็เป็นทั้งกรรมการห้องและเพื่อนที่ทำงานร่วมกันในห้อง