“โอ๊ะ? ฉันนึกว่าพวกเธอสองคนมีสัมพันธ์อะไรกันเสียอีก ที่แท้ก็ไม่มีนี่นา...
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ประธานนักเรียน ตอนนี้หัวหน้าห้องก็เป็นผู้ชายคนเดียวในกลุ่มพวกเรา ทั้งยังเก่งกาจขนาดนั้น ฉันขอจีบเขาได้ไหม?”
หลินชิวหนานพูดพลางยิ้มตาหยี
“ไม่ได้นะ!”
หลี่รั่วเหยารีบร้องขึ้นมาทันที แล้วจ้องเขม็งใส่หลินชิวหนานด้วยทั้งความโกรธและอาย
“เหอะๆ ตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอบอกว่าไม่ได้แล้วจะไม่ได้แล้วนะ
ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ว่าคุณหัวหน้าห้องจะว่ายังไงมากกว่า ว่ามั้ย ท่านหัวหน้าห้อง?”
หลินชิวหนานส่งสายตาหวานเยิ้มให้กู้ผิงเซิง
กู้ผิงเซิงตอนนี้พูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ
ถ้าบอกว่าหลี่รั่วเหยาและหลิวเสี่ยวฟางชอบตน ยังพอจะเชื่อได้
แต่คนอย่างหลินชิวหนานเนี่ย...
กู้ผิงเซิงไม่คิดว่าเธอจะมารู้สึกอะไรกับตน
หลินชิวหนานเป็นคนที่มีเหตุผลมากเกินไป และก็ฉลาดหลักแหลม
แน่นอนว่ากู้ผิงเซิงไม่ได้หมายความว่าหลินชิวหนานไม่ดี
คุณสมบัติพวกนี้ถ้าเป็นในโลกวันสิ้นโลกนี่คือเพื่อนร่วมทีมที่เยี่ยมยอด
หลินชิวหนานหัวเราะร่า
“พอเถอะ แค่ล้อเล่น ดูประธานนักเรียนเธอร้อนตัวเข้าไปได้
ตกลงตามนี้นะ ถ้าเก็บเหรียญรถเมล์ครบ 20 เหรียญเมื่อไหร่ เราเปลี่ยนเป็นห้องนอนหนึ่งห้อง”
“ดี งั้นก็ตามนี้เลย เมื่อไม่มีเตียง สองวันมานี้นอนไม่ค่อยสบายจริงๆ”
กู้ผิงเซิงพูดช้าๆ
หลี่รั่วเหยาก็ได้แต่ยอมโดยปริยาย แต่ไม่รู้เพราะคิดไปถึงพื้นที่ส่วนตัวอะไรหรือเปล่า ใบหน้างามของเธอถึงกับขึ้นสีแดงระเรื่อ
เธอเองก็อยากมีพื้นที่ส่วนตัวกับกู้ผิงเซิงเหมือนกัน...
หลินชิวหนานกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
...
ตอนเที่ยง รถเมล์จอดอยู่ริมทาง หลายคนลงจากรถมาผึ่งแดด ยืดเส้นยืดสาย เพราะเอาแต่นั่งอยู่บนรถก็ไม่ดีเหมือนกัน
ทุกคนกินอาหารกลางวันเสร็จ
กู้ผิงเซิงเอาแต่หาทรัพยากรในตลาดซื้อขาย อาหารและน้ำของเขากับหลี่รั่วเหยายังมีอีกมาก แต่นึกถึงเพื่อนร่วมห้องคนอื่นที่ทรัพยากรไม่ค่อยเหลือ ก็เลยต้องใช้อย่างประหยัดไปด้วย
แกนพลังงานในระยะสั้นยังพอมีใช้
อัปเกรดรถเมล์เป็นเลเวล 3 ต้องใช้แกนพลังงาน 2 ชิ้น