"ผิงเซิง เมื่อกี้พวกนายคุยอะไรกันเหรอ"
หลี่รั่วเหยาถามขึ้นมาลอย ๆ หลังจากได้ยินที่จ้าวอวี้ถิงพูดถึงเรื่องครั้งแรก เธอก็ยิ่งใส่ใจเป็นพิเศษ
"เป็นอะไรไปล่ะ รั่วเหยาของฉันนี่ขี้หึงจริง ๆ เลยนะ ขี้หึงตลอดเลย"
กู้ผิงเซิงดึงเธอเข้ามากอดแตะเนื้อต้องตัว มือก็คลำลงไปด้านหลัง
"ฮึ..."
หลี่รั่วเหยาพูดว่า
"นายไปเจ้าชู้เอง เรื่องแค่นี้ฉันหึงบ้างไม่ได้เลยเหรอ"
ก็สถานการณ์มันบังคับให้เจ้าชู้นี่นา...
มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น
กู้ผิงเซิงบ่นในใจ
"เมื่อกี้จ้าวอวี้ถิงมาขอยืมบุหรี่ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันกับเธอไม่มีอะไรกันทั้งนั้น"
"อือ ๆ พอใช้ได้"
หลี่รั่วเหยาก็รู้ว่าการที่ตัวเองจะครอบครองกู้ผิงเซิงไปตลอดชีวิตนั้นเป็นไปไม่ได้
แต่ก็ขอครอบครองเขาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้...
ทั้งสองกอดกันพลอดรักพักหนึ่ง เหมือนคู่รักที่กำลังหวานชื่น
กู้ผิงเซิงซึมซับความนุ่มนวลของเรือนร่างหลี่รั่วเหยา ดมกลิ่นหอมตามตัวของเธอ ก็รู้สึกว่าไฟในตัวกำลังลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ...
ดูท่าแล้ว จำเป็นต้องเก็บเหรียญรถเมล์ให้พอสร้างห้องแล้ว
เพราะระยะห่างไม่มาก การกอดกันอย่างแนบชิดของทั้งคู่ทำให้สาว ๆ หลายคนมองเห็น
หลินชิวหนานกลอกตาปิ๊ง ๆ แล้วตะโกน
"ดูเร็ว ไปดูหัวหน้าห้องกับประธานนักเรียนสิ"
พอตะโกนแบบนี้ เหล่าสาว ๆ ก็มุงเข้ามา แต่ก็ไม่ได้เข้ามาใกล้เกินไป เว้นระยะห่างมองด้วยความสงสัย
"ว้าว หวานจริง ๆ เลย อ๊ากกก ฉันฟินจนตายแล้ว"
"ฉันบอกแล้วว่าสองคนนี้มีอะไรกัน มันจริงด้วย!"
"หัวหน้าห้องกับประธานนักเรียนมือซุกซนจริง ๆ ดูแล้วทำเอาฉันร้อนตามเลย"
"เจียซิน เธอนี่มันถ้วยตวง!
"ไปไกล ๆ เลย ฉันเปล่าสักหน่อย!"
เวลาสาว ๆ เล่นมุกทะลึ่งก็ได้หนักเหมือนกัน