หลังจากเลือกอีเต้อแล้ว กู้ผิงเซิงก็เก็บมันไว้ในกระเป๋า
ต่อจากนั้น เขาเปิดช่องแชทเพื่อดูว่าตอนนี้ทุกคนมีปฏิกิริยายังไงกันบ้าง ก่อนหน้านี้หวังไข่บอกว่าจะมีพายุหิมะ คงจะเป็นทั่วทั้งเขตหก หรือไม่ก็ทุกพื้นที่นั่นแหละ...
[ทุกคน ทำไมจู่ๆ ถึงหิมะตกวะ เมื่อไม่กี่วันนี้อากาศยังปกติอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?]
[แม่ง อากาศบ้าๆ นี่หนาวขึ้นทุกวัน เชี่ยเอ๊ย ก่อนหน้านี้ฉันก็คิดอยู่หรอกว่าจะมีหิมะตกไหม สรุปตอนนี้ตกจริงๆ]
ดียังแกมีแฟน กอดนางซะก็อุ่นเลย
[ข้างบน สาปให้แกกับแฟนตายโหง]
[เห็นด้วยๆ ยังจะมาอวดอีกเหรอ?]
[ดีหน่อยที่ก่อนหน้านี้เจอซูเปอร์มาร์เก็ต ทุกคนบนรถเมล์เราได้ของไปเพียบ ขนกลับมาเต็มคันรถ ฮ่าๆๆๆ!!]
[หึๆ ตุนอาหารใช่ไหม ถ้าเจอรถเมล์ที่แข็งแกร่งกว่าก็สนุกสิ ช่วยคนอื่นตุนอาหารน่ะ]
[ใช่ อย่าให้พวกเราเจอแกนะไอ้แกะอ้วน ไม่งั้นลุงฟันแกให้ตายคามือ!]
[อย่าทะเลาะกันเลย รถเมล์เราไม่มีเสื้อผ้าพอ ทำแบบนี้เดี๋ยวก็หนาวตายกันหมดหรอก...]
...
มองช่องแชทที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด กู้ผิงเซิงก็ส่ายหัว
ตอนนี้เป็นสัปดาห์แรกหลังจากข้ามมิติแล้ว
อาจเป็นเพราะการเอาชีวิตรอดที่ยากลำบาก หลายคนถึงได้มีอารมณ์รุนแรงกันมาก
หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ