พวกกรรมการห้องส่วนใหญ่ได้เรียนรู้สกิลกันแล้ว
ตอนนี้กรรมการห้องที่ยังไม่มีสกิลคือเฉินถงเอ๋อร์
รอครั้งหน้าเจอสกิลที่เหมาะสม ก็จะให้เฉินถงเอ๋อร์ใช้
หลังจากเสียงแจ้งเตือนของสวรรค์จบลง ซอมบี้ในยามกลางคืนก็มากขึ้นเรื่อย ๆ พุ่งชนรถเมล์ไม่หยุดแบบพลีชีพ
ตอนนี้มันกลายเป็นโลกเอาชีวิตรอดที่น่ากลัวจริง ๆ แล้ว...
หลินชิวหนานพูดช้า ๆ ว่า
“ทุกคน พวกเรานอนหลับสนิทไม่ได้หรอก ไม่มีใครรู้ว่ารถเมล์จะดับเครื่องตอนไหน
ดังนั้นต้องมีคนเฝ้ายาม และที่สำคัญกว่านั้นคือคนเฝ้ายามต้องไม่น้อยเกินไป”
“ก็จริงอย่างนั้น”
กู้ผิงเซิงเข้าใจความคิดของหลินชิวหนาน
“ถ้ามีแค่คนขับหรือไม่กี่คนที่ยังไม่นอน ที่เหลือส่วนใหญ่หลับไปแล้ว สองนาทีตอนดับเครื่องถ้าเกิดไม่ทันการณ์ อาจทำให้มีเพื่อนร่วมชั้นติดอยู่บนรถ...”
ได้ยินคำพูดของกู้ผิงเซิง ทุกคนก็เงียบไป
เพราะพวกเขารู้ว่าสิ่งที่กู้ผิงเซิงพูดนั้นมีเหตุผล
ไม่นาน ก็มีคนเสนอว่า
“อย่างนี้ดีกว่า เราแบ่งเป็นแปดกลุ่ม กลุ่มละห้าคน ในห้าคนผลัดกันเฝ้ายาม
ถ้าดับเครื่อง คนที่เฝ้ายามก็ปลุกอีกสี่คนในกลุ่ม แบ่งงานกันแบบนี้จะดีกว่า”
“วิธีนี้ดีเลย ห้องเราน่าจะมี 42..41 คน แบ่งได้แปดกลุ่ม กลุ่มละห้าคน ที่เหลือกลุ่มนึงหกคน อย่างน้อยก็ยังมี 1/5 คนเฝ้ายาม ปลอดภัยกว่า”
หลี่รั่วเหยาพูดพลางตาเป็นประกาย
ไม่นานทุกคนก็เริ่มจัดกลุ่ม เพราะนี่มันเรื่องความเป็นความตาย
ถึงโอกาสดับเครื่องจะไม่สูง แต่ยังไงรถเมล์ก็ต้องมีดับเครื่องบ้าง
กู้ผิงเซิง, หลี่รั่วเหยา, หลิวเสี่ยวฟาง, หลิวเสี่ยวอิง, หลินชิวหนาน, จางเข่อเข่อ อยู่กลุ่มเดียวกัน
กลุ่มนี้หกคน พอดีเป็นกลุ่มคนขับที่ผลัดกันขับรถเมล์ด้วย
ลั่วเสี่ยวเสวี่ย, ซูเย่ว์, เฉินถงเอ๋อร์, หยางเจียซิน, และเจียฉี อยู่กลุ่มเดียวกัน
เด็กผู้หญิงห้าคนนี้สูงไม่มาก สูงเฉลี่ยแค่หนึ่งเมตรห้าสิบ เป็นกลุ่มที่ปกติเล่นด้วยกันสนิท