หลังจากที่กู้ผิงเซิงโยนน้ำยาหนองซอมบี้ขวดที่สองลงไป ความโกลาหลในโถงทางเดินก็ทวีความรุนแรงขึ้น เหล่ายักษ์ราตรีที่ลังเลอยู่นั้น ในที่สุดก็กระโดดออกมาจากหน้าต่างทีละตัวๆ
ยักษ์ราตรีตัวอื่นๆ ก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปและพากันกรูออกมาจนหมดรัง
หากแสงแดดไม่ใช่จุดอ่อนของพวกมัน
หลังจากที่พวกมันกรูกันออกมาจนหมดและเลียหนองบนพื้นจนหมด กู้ผิงเซิงและพวกพ้องคงต้องเจอกับปัญหามากมายแน่นอน
แต่เพราะมีแสงอาทิตย์ส่องอยู่ ยักษ์ราตรีทั้งหลายไม่ต้องพูดถึงว่าจะได้แตะต้องตัวกู้ผิงเซิงหรือไม่
แม้แต่หนองบนพื้นมันก็ยังไม่มีโอกาสได้แตะต้องเลย
หลังจากนั้นไม่นาน ยักษ์ราตรีสองตัวที่มีรูปร่างสูงใหญ่กว่า 4 เมตรก็ก้มตัววิ่งออกมาตามๆ กัน
ผิวหนังสีขาวของพวกมันหนาเป็นพิเศษ ที่จริงไม่น่าจะเรียกว่าผิวหนังแล้วล่ะ แต่มันคือโครงกระดูกภายนอกที่เติบโตขึ้นมา
"สองตัวนี้แหละคือยักษ์ราตรีบัญชาการ"
หลินชิวหนานที่อยู่ข้างๆ พูดเสริม
ยักษ์ราตรีบัญชาการทั้งสองตัวเริ่มมีควันสีขาวพวยพุ่งออกจากตัวเพราะโดนแสงแดด
ที่จริงตั้งแต่กู้ผิงเซิงโยนน้ำยาหนองซอมบี้ขวดแรก ยักษ์ราตรีบัญชาการทั้งสองก็แทบจะอดใจไว้ไม่อยู่แล้ว... แต่พวกมันก็ยังฝืนทนไว้ได้ ฝืนสัญชาตญาณทางชีววิทยาของตัวเอง แล้วก็คอยออกคำสั่งไม่ให้ยักษ์ราตรีตัวอื่นๆ ออกไปข้างนอก ยักษ์ราตรีที่หน้าต่างเมื่อครู่มีตัวที่ลังเลอยู่ ก็เป็นเพราะคำสั่งของยักษ์ราตรีบัญชาการนั่นเอง
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่กู้ผิงเซิงโยนน้ำยาหนองซอมบี้ขวดที่สองลงไป ยักษ์ราตรีบัญชาการก็อดใจไว้ไม่ไหวอีกแล้ว พวกมันลืมคำสั่ง ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งการปกป้องแม่ร่าง และตรงมายังด้านนอกตึกทันที