“ต๊อกต๊อกต๊อกต๊อก......”
ไรเฟิลในมือของผู้พเนจรยิงกระสุนออกไปไม่ยั้งเหมือนของฟรี
เมื่อรวมกับลูกไฟของกู้ผิงเซิงที่เผาไหม้ไม่หยุด
ยักษ์ราตรีสามสิบกว่าตัวก็ล้มลงทีละตัว พวกมันที่มีคุณภาพต่ำหน่อยตายตั้งแต่สัมผัสลูกไฟแล้ว ส่วนพวกคุณภาพสูงกว่าก็ทนอยู่ได้ไม่กี่วินาที
ต่อมา ซากศพของซอมบี้อสูรราตรีก็กองเต็มทางเดิน
อีกด้านหนึ่ง หลี่รั่วเหยาใช้อัดป่าเถื่อน กระแทกยักษ์ราตรีทั้งหมดที่พุ่งลงมาจากชั้นห้าจนมึนงง
จากนั้น เธอก็ฟาดฟันดาบอีโต้ชั้นดีไม่หยุด ตัดคอพวกยักษ์ราตรีที่มึนงงไปทีละตัว
เพื่อนนักเรียนหญิงคนอื่น ๆ ก็โจมตีซอมบี้บนชั้นห้าอย่างต่อเนื่อง
ลั่วเสี่ยวเสวี่ยใช้เถาวัลย์รัดรึงมัดยักษ์ราตรีที่เข้ามาใกล้เป็นบางครั้ง เปิดทางให้เพื่อนนักเรียนหญิงข้าง ๆ ลงมือได้ง่ายขึ้น
หลิวเสี่ยวฟางยิงธนูใส่ยักษ์ราตรีไม่หยุด
ส่วนหลินชิวหนานก็ตั้งสมาธิ สังเกตสถานการณ์
หากจำเป็นต้องใช้เกราะพลังลมปราณ เธอก็จะใช้โดยไม่ลังเล
ทั้งสองฝั่งต่างมีเสียงร้องโหยหวนของยักษ์ราตรีดังมา
บนพื้นมีเหรียญรถเมล์ตกอยู่ไม่น้อย น่าเสียดายที่ไม่มีแกนพลังงาน
ดูท่าแกนพลังงานน่าจะดรอปได้ง่ายกว่าจากยักษ์ราตรีคุณภาพขั้นสัมฤทธิ์หลังตาย
ห้านาทีต่อมา สถานที่รกรุงรังเต็มไปด้วยซากยักษ์ราตรี
กู้ผิงเซิงและคนอื่น ๆ เก็บเหรียญรถเมล์บนพื้นกับน้ำยาบางส่วนขึ้นมา
บนพื้นนอกจากน้ำยาซีรั่มปกติแล้ว ยังมีน้ำยาอื่น ๆ เช่นน้ำยาฮีลกับน้ำยาพลังงาน ทั้งสองอย่างนี้ไม่ใช่ของที่ซอมบี้ทั่วไปจะดรอปได้