[!!ตัวละครทุกคนบรรลุนิติภาวะแล้ว!!!!]
[เพื่อให้เนื้อหาที่ทุกคนได้อ่านคงความสมจริง ผู้แปลขอร้องทุกคนอย่าเพิ่งดองนิยาย (อาจโดนลบเมื่อไหร่ก็ได้)!]
เนื้อเรื่อง:
ผมชื่อเฉินหย่วน
เป็นคนสารเลว
พูดได้ว่า ผมมันเลวมาตั้งแต่เกิด เป็นตัวป่วนประจำหมู่บ้าน
ตั้งแต่เด็กจนโต ผมชอบหาเรื่องไปทั่ว ไม่เคยฟังใคร เน้นความดื้อดื้อด้าน
ตอนห้าขวบ ผมก็แอบไปหักข้าวโพด แตงกวาในไร่คนอื่น ขว้างหินใส่กระจก โอ่งน้ำ ฉี่ใส่บ่อน้ำ
ผมยังชอบรังแกคนแก่ที่อยู่ลำพัง ปล้นเงินพวกเขา แกล้งให้ตกใจ ขโมยขนมจากร้านโชห่วย ตอนกลางคืนก็ไปจุดประทัด กรี๊ดร้องไปทั่ว ทำทั้งหมู่บ้านนอนไม่หลับ......
ในหมู่บ้าน ผมเป็นที่รังเกียจของทุกคน
พวกผู้ใหญ่เจอผมก็ทำหน้ายุ่ง เวลาเห็นผมจากไกลๆ ก็จะดึงลูกลากหลานไว้ข้างหลัง กลัวผมจะพาลูกเขาเสียคน กลัวผมไปรังแกลูกเขา
ถ้าบ้านไหนของหาย พืชผักถูกทำลาย ลานบ้านโดนสาดน้ำโสโครก คนแรกที่ทุกคนสงสัยต้องเป็นผม
ผมยังชอบ*แมว *หมา และสัตว์เล็กๆ อีกหลายชนิด ขโมยเข็มฉีดยาที่หมอในหมู่บ้านใช้แล้ว เอามาทำการทดลองสนุกๆ กับพวกมัน
พ่อแม่คุมผมไม่อยู่ พวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านมาฟ้องถึงบ้านก็เป็นเรื่องปกติไปแล้ว
สุดท้าย เพื่อนบ้านเห็นหน้าครอบครัวเราก็ไม่อยากทักทาย ในสายตาพวกเขามีแต่ความรังเกียจ
ไม่รู้ว่าเพราะครอบครัวเราถูกคนทั้งหมู่บ้านรังเกียจ หรือเพราะเหตุผลอื่น ต่อมาพ่อแม่ก็เก็บข้าวของ ออกจากหมู่บ้าน พาผมเข้าเมืองไปทำงานหาเลี้ยงชีพ
พูดจริงๆ ตอนที่ออกจากหมู่บ้าน ผมไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับรู้สึกตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ
ฮ่าๆ เพราะที่ที่ผมไว้ป่วนน่ะเพิ่มขึ้นอีกแล้ว
หลังจากเข้ามาอยู่ในเมืองได้สามปี ผมก็ยิ่งดื้อกว่าเดิม
ทะเลาะกับพ่อแม่ ออกไปเตร็ดเตร่ข้างนอก โดดเรียน ชักว่าว ดูหนังโป๊ ลวนลามเพื่อนผู้หญิงในห้องเรียน นี่คือกิจวัตรประจำวันของผม
ผมจำวันไม่ค่อยได้แน่ชัดว่าวันไหน ที่บ้านเรามีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา
เธอดูผอม สูงประมาณ165เซนติเมตร รูปร่างหน้าตาเหรอ ผมไม่ได้สังเกต เพราะไม่สนใจ ไม่อยากดู
สรุปว่าให้ผมประเมิน ก็รู้สึกว่าธรรมดาๆ ไม่สวยเท่าดาราหญิง
จำได้รางๆ ว่าเธอเข้ามาอยู่บ้านเราตอนผมอยู่ม.สอง ซึ่งเป็นช่วงที่ดื้อที่สุด
คืนนั้นฝนตก
ตอนนั้นได้ยินพ่อแม่บอก ไม่รู้ทำไม เธอนั่งขดตัวอยู่ข้างถังขยะคนเดียว ดูโดดเดี่ยว น่าสงสาร และผอมมาก
เธอชื่อซ่งหลี
อาจเพราะความสงสาร พ่อแม่ก็เลยรับเธอมาเลี้ยง หลายปีมานี้ เธออาศัยอยู่ที่บ้านเราตลอด
ตั้งแต่เธอมาอยู่บ้านเรา พ่อแม่ก็เทความรักให้เธอหมด
ซื้อเสื้อผ้าให้ ซื้อขนมให้ ซื้อเครื่องเขียนใหม่เอี่ยม คุยกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล……
แต่กับผม กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เมื่อก่อนพวกท่านจะรำคาญผมแค่ไหน อย่างน้อยก็ยังด่าผม ยังคอยสั่งสอนผม
แต่ตั้งแต่ซ่งหลีมาอยู่บ้านเรา คนที่ถูกเก็บมาเลี้ยงดูเหมือนกลายเป็นผมไปแล้ว
ผมไม่เข้าใจว่าทำไม?
เพราะผมมันเลวมาตั้งแต่เกิดอย่างนั้นเหรอ?เพราะผมชอบหาเรื่องอย่างนั้นเหรอ?
แต่ผมก็ไม่อยากเป็นแบบนั้นนี่!
ผมควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ ผมอยากเรียกร้องความสนใจอยู่เรื่อย อยากเป็นจุดสนใจ เหมือนว่าทำแบบนี้แล้วใจผมจะได้รู้สึกเต็มอิ่มอะไรบางอย่าง
อีกอย่าง ผมเป็นลูกแท้ๆ ของพวกท่านนะ!
ผมเริ่มอิจฉาซ่งหลีขึ้นเรื่อยๆ ผมเกลียดเธอ เพราะเธอแย่งความรักที่พ่อแม่มีให้ผมไป เพราะเธอผมถึงโดนเมินทุกวัน
ผมทนเห็นเธอมีความสุข ทนเห็นเธอถูกพ่อแม่ทะนุถนอมไม่ได้
ผมก็เลยเริ่มหาเหตุและโอกาสต่างๆ แกล้งเธอ
ผมจะจงใจเดินอ้อมไปตามหลังเธอ กระชากสายกระเป๋าในซอย แล้วผลักเธอชนกำแพง ต่อยเธอสักรอบ แล้วด่าว่าเธอเป็นตัวถ่วงที่เก็บมา เป็นขโมยที่แย่งทุกอย่างไปจากผม
ผมยังชอบเอาเสื้อผ้าที่เธอตากไว้มาเหยียบให้เปื้อนดิน ซ่อนกิ๊บติดผมที่พ่อแม่ซื้อให้เธอแล้วก็โยนทิ้ง......
แต่เธอมักจะก้มหัว ไม่เคยปริปาก ไม่เคยร้องไห้
พ่อแม่เจอผมแกล้งเธอทีไร ก็จะตวาดผม ด่าผม ห้ามผม หันไปปลอบซ่งหลีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทันที
นั่นยิ่งทำให้ผมอิจฉาเธอมากขึ้น ไม่รู้ว่าสวรรค์แกล้งรึเปล่า พ่อแม่ดันมาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตตอนผมอยู่ม.ปลายปีหนึ่ง
ได้ยินว่าโชคซวย คนขับเมาแล้วขับ ตกลงมาจากสะพานลอย สุดท้ายก็ตายตาม
ผมไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ จำได้แค่ว่าตอนนั้นไม่ได้ร้องไห้ ไม่รู้สึกเศร้าเลยสักนิด
แต่ที่แน่ๆ คือหลังจากนี้ผมยิ่งเหิมเกริมได้อีก
หลังจากนั้น ผมก็ยิ่งใจกล้าขึ้นเรื่อยๆ
ผมต้องแกล้งซ่งหลีทุกวัน เหมือนทำแบบนี้แล้วชีวิตถึงจะดำเนินต่อไปได้
ผมด่าเธอว่าเป็นลูกไม่มีใครเอา เป็นขโมยที่เกาะกินบ้านผม เป็นตัวดูดเลือด เป็นตัวซวย เป็นเพราะเธอพ่อแม่ถึงได้ตาย
……
ถึงจะเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่เคยถือสาผม ไม่เคยทะเลาะกับผม
ผมรู้สึกเหมือนถูกเธอดูถูก
ผมเลยเอาของที่พ่อแม่ซื้อให้เธอมาทุบพัง แล้วก็โยนทิ้ง
ของพวกนั้นก็เหมือนกับสิ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ระลึกถึง
วันนั้น เธอร้องไห้ในที่สุด และร้องไห้อยู่นานมาก…
ถึงตอนนี้ ผมถึงรู้สึกพอใจ
วันเวลาก็ผ่านไปแบบนี้หนึ่งปี
บ้านหลังนี้สำหรับเธอแล้วก็คือนรกบนดิน
เธอเคยคิดหนีหลายครั้ง เมื่อก่อนก็แอบหนีออกไปตั้งหลายรอบ แต่ผมก็ตามไปลากกลับมาได้ทุกที
แล้วพ่อแม่ก็เคยบอกไว้ให้เธอดูแลผม ผมก็เลยถือวิสาสะให้เธอเป็นคนรับใช้ส่วนตัวผมไปเลย
พ่อแม่คงไม่รู้ ว่าคำสั่งนี้กลับทำร้ายเธอ และก็ทำร้ายผมด้วย
จะโทษพวกท่านก็ไม่ได้ เพราะพวกท่านก็ไม่รู้ว่าหลังจากตายไปแล้ว ผมจะเหิมเกริมทำกับซ่งหลีได้ขนาดนี้
แต่ผมไม่รู้ว่าผมเป็นโรคอะไร
รู้แค่ว่าผมควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ โมโหง่าย ฉุนเฉียว……
ดีหน่อยที่ช่วงที่อยู่กินกับเธอมานานขนาดนี้ ผมไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นกับเธอเลย
แต่ผมก็คิดเกมที่สนุกกว่า เร้าใจกว่าได้อีก
ผมรู้ว่าซ่งหลีขาดความรัก แบบที่โคตรขาด ใครให้ความอบอุ่นกับเธอสักนิด เธอก็จะกำไว้ในมือแน่นไม่ปล่อย
พูดได้เลยว่าไอ้พวกเด็กแว้นในสังคม แค่เลี้ยงชานมไข่มุกแก้วนึง เลี้ยงข้าวมื้อใหญ่สักมื้อ ก็มีโอกาสสูงที่จะจับเธอได้
เพราะงั้น ช่วงนึงผมเลยแกล้งกลับตัวกลับใจ ทำดีกับเธอทุกอย่าง รอให้เธอวางใจเต็มที่แล้ว ผมก็เปลี่ยนกลับมาเป็นหน้าตาเดิม
"มันส์จริงๆ มันส์โคตรๆ!"
"ไง คิดว่าพ่อจะกลับใจเป็นคนดีจริงๆ รึไง?"
โย่ว ไม่ใช่ว่าแกจะยิ้มไง แล้วตอนนี้ทำไมยิ้มไม่ออกล่ะ?
แก รู้ตัวมั้ย เวลาแกยิ้มนี่น่าขยะแขยงจริงๆ น่าเกลียดชิบ!
ฉันชอบดูแก ร้องไห้มากกว่า!
พูดตามตรง ตอนแกล้งทำดีกับเธอนี่โคตรน่ารำคาญเลย
แต่ความแตกต่างแบบนี้ทำให้เธอร้องไห้อยู่นานมาก เธอเคยคิดว่าตัวเองหลุดพ้นจากขุมนรกแล้ว แต่สุดท้ายก็เป็นแค่ความฝันสั้นๆ แค่ครั้งนึง
ต่อมา ผมรู้สึกว่ายังไม่หนำใจ เลยไปสร้างแอคหลุมในเน็ต แอดวีแชทเธอ
ผมจงใจเข้าใกล้เธอ คุยกับเธอ แกล้งทำเป็นเห็นใจเธอ เข้าใจเธอ เป็นเพื่อนรู้ใจของเธอ ปรากฏตัวในชีวิตที่มืดมนของเธอ แล้วสุดท้ายก็คบกับเธอ
รอให้เธออินสุด หลงรักผมที่สุด แล้วค่อยบอกความจริงกับเธอ ทำให้เธอสิ้นหวังสุดๆ!
ฮ่าๆๆๆๆ แค่คิดก็โคตรสะใจ!
ก็จริงอย่างที่คิด เธอดูเหมือนจะชอบผมเข้าจริงๆ
ไม่รู้เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอทักผมมาทุกวัน ระบายความในใจให้ผมฟัง
สุดท้าย เธอชวนผมคุยเรื่องอื่นเพิ่มอย่างไม่ทันรู้ตัว
ไม่คิดเลยว่าคนที่ปกติแล้วดูขี้ขลาดแบบนี้จะ...
เดิมทีผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอมากมาย เพราะคิดว่าเธอไม่คู่ควร
แต่ตั้งแต่ได้คุยเรื่องอื่นๆ เพิ่ม แล้วเธอยังส่งรูปเซลฟี่ที่แต่งตัวจัดเต็มมาให้ผมอีกสองสามรูป ก็ทำให้ผมเปลี่ยนความคิดเดิมไปอย่างสิ้นเชิง
ที่แท้เธอก็สวยขนาดนี้ เพียงแต่ไม่อยากแต่งตัวให้ผมดูนี่เอง!
ดูท่าทีเมื่อก่อนผมคงเข้าใจเธอผิด คืนนั้น ผมทนไม่ไหว อยากบุกเข้าไปในห้องนอนเธอ ……
แต่เธอระวังตัวมากเกินไป กันท่าผมตลอด พกมีดผลไม้ติดตัวตลอดเวลา ไม่ให้โอกาสผมเลย แถมยังกรีดมือผมจนเลือดอาบ
ผมกับเธอยื้อกันแบบนี้อยู่ราวๆ สองวัน
สองวันนี้ เธอไม่กล้าแม้แต่จะออกจากห้องนอน เอาแต่ขังตัวเองอยู่ข้างใน มีแค่ตอนกลางคืนที่ผมหลับสนิทถึงจะแอบออกมากินอะไร ดื่มน้ำนิดหน่อย
ผมยังไม่ยอมแพ้ ผมต้องได้ตัวเธอมาให้ได้
ผมก็เลยสารภาพกับเธอไป
ผมบอกซ่งหลีว่า ผมคือแฟนที่คบกับเธอมาเกือบปี
ได้ยินแบบนี้ เธอไม่เชื่อเลย
จนกระทั่งวีแชทในมือถือเธอ มีข้อความเด้งมาจากแฟนออนไลน์สองข้อความ
ข้อความนึง เป็นรูปภาพ
ซึ่งรูปนั้น เป็นรูปประตูห้องนอนที่ผมถ่ายจากข้างนอก
อีกข้อความนึง คือ:
[กลิ้งออกมาซะดีๆ!]
หลังจากรู้ความจริง เธอสิ้นหวังสุดขีด
เดิมทีผมคิดว่าเธอคงจะร้องไห้ใหญ่แน่ๆ แต่ในห้องกลับไม่มีเสียงอะไรเลย
ปฏิกิริยาของเธอเกินความคาดหมายของผม ถึงขั้นไม่ร้องไห้แม้แต่แอะเดียว
คืนนั้น ผมนอนตามปกติ แค่ยื้อกับเธออีกสักสองสามวัน ยังไงก็ต้องได้เธอมาแน่
ดึกมาก ไม่รู้กี่โมง ตอนหลับอยู่จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปล๊บที่ตัว จากนั้นก็เจ็บจนทนไม่ไหว
ไร้เรี่ยวแรง หัวมึน สติเลือนลาง ตาแดงก่ำไปด้วยเลือด……
"ฉึก!"
ผมลืมตาอยากจะขัดขืน อยากจะพลิกตัว ในความมึนงง ผมเห็นเธอถือมีดปลายแหลมนั่น
สุดท้าย ไม่รู้ว่าผมโดนแทงไปกี่ที เพราะผมตายไปแล้ว
แต่เธอยังทำต่อ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย
……
เฉินหย่วน ตาย