[ยินดีด้วย! โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ เปิดใช้งานวงล้อเสี่ยงโชค]
[กำลังเปิดวงล้อเสี่ยงโชค กรุณารอสักครู่...]
[ติ๊ง! ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับวิชายุทธ์ระดับ A 'หมัดทะลวงหลัง' การ์ดหนึ่งใบ สามารถเก็บใส่ซองการ์ดหรือเรียนรู้สกิลจากการ์ดได้]
ระบบดังอื้ออึงอยู่ในหัวของซูหง เขาไม่ได้ยินชัด แต่ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะฟัง
เพราะทันทีที่ระบบแจ้งว่าภารกิจสำเร็จ เขาก็รีบปล่อยตัวเด็กสาวทันที
ใบหน้าสวยใส แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธ ปรากฏขึ้นตรงหน้า
นี่มัน... สาวสวยประจำคณะมู่ซืออวี่ไม่ใช่เหรอ?
ซูหงเกาหัวอย่างประหม่า ฉันแค่ขอพรว่าอย่าให้เป็นตัวประหลาด แต่คุณดันส่งสาวสวยประจำคณะมาให้ สวรรค์นี่ดีกับฉันเกินไปรึเปล่า!
สวรรค์: จัดให้
"เอ่อ คุณมู่ซืออวี่ครับ ฟังผมแก้ตัวก่อน โธ่ อธิบาย ความจริงเมื่อกี้ผมแค่ล้อเล่น..."
"ล้อเล่นพ่องสิ!"
มู่ซืออวี่ไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวของไอ้ลามกนี่แม้แต่น้อย ชกตรงเข้าที่ดวงตาของซูหง
ซูหงค่อนข้างว่องไว จับมือเธอไว้ได้ก่อนจะถึงหน้า
ลูบไล้ไปมา ซูหงรู้สึกว่ามันนุ่มดี สมกับเป็นสาวสวยประจำคณะ มือเล็กนี่ขาวเนียนนุ่มจริง ๆ!
แถมยังมีความรู้สึกว่าแทบจะวางไม่ลงอีกด้วย
"ไอ้ลามก ปล่อย!"
ทั้ง ๆ ที่ตัวเองตั้งใจจะสั่งสอนผู้ชายคนนี้ แต่ทำไมเขาถึงทำหน้าเหมือนกำลังฟินสุด ๆ อยู่ได้ล่ะ!
มู่ซืออวี่ยิ่งโมโห ใบหน้าแดงก่ำขึ้นด้วยความโกรธ เตะขาเล็กขาว ๆ ใส่ซูหงอีกครั้ง
น่าเสียดายที่ซูหงเบี่ยงตัวหลบได้อีก คราวนี้ทั้งมือทั้งขาก็ถูกซูหงจับไว้หมด
"คุณมู่ซืออวี่ครับ ผมรู้ว่าคุณชอบผม แต่คุณจะโผเข้ากอดแบบนี้ไม่ได้นะครับ! ผมลำบากใจนะ ไม่ตอบตกลงก็เหมือนผมไร้น้ำใจ ตอบตกลงไปก็เหมือนผมเป็นคนง่าย ๆ..."
ชาวบ้านมุง: ?
แกคงมีอาการทางจิตขั้นรุนแรงแน่ ๆ!
แกไปดูตรงไหนว่ามู่ซืออวี่ชอบแก? เขาจะกระทืบแกต่างหาก แค่ฝีมือสู้แกไม่ได้เลยตกเป็นฝ่ายถูกควบคุม!
แต่ตอนนี้ท่าทางของทั้งคู่ช่างยั่วยวนยิ่ง ร่างกายแนบชิดกันแทบจะติด แถมยังเพิ่งจูบกันไปสามสิบวินาทีอีก นั่นทำให้เพื่อน ๆ รอบข้างตื่นเต้นกันเล็กน้อย
"ท่านี้ มู่ซืออวี่ดูไม่มีท่าทีดิ้นรนเลยสักนิด พวกเขาสองคนมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันจริง ๆ รึเปล่านะ!"
"สัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกัน ขาก็อยู่ในมือซูหงแล้ว พวกเขาเป็นคู่รักกันชัด ๆ!"
"รีบถ่าย ๆ ฉันจะเอาไปลงในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัย"
ส่วนตัวละครเอกหญิงอย่างมู่ซืออวี่ได้ยินคำพูดเสือหิวสิงโตกระหายของเพื่อนร่วมชั้นที่พร้อมจะจิ้นกันไปทั้งที่ไม่เห็นน้ำตาล ก็ดิ้นรนอีกครั้งอย่างแรง: "ปล่อยฉันนะ!"
"งั้นคุณต้องรับปากก่อนว่าจะไม่ตีผมอีก"
มู่ซืออวี่ยื่นปากยื่นคอ พูดอย่างดุดัน: "ฉันจะตีแกให้ตายเลย!"
"งั้นคุณก็อย่าหวังว่าผมจะปล่อยคุณเลย ว่าแต่ขาคุณนี่มันลื่นดีจริงนะ ใช้สบู่อาบน้ำยี่ห้ออะไร? เดี๋ยวผมจัดการซื้อตามบ้าง"
"?"
แกกล้าลวนลามฉันคนนี้ แล้วยังจะมาถามยี่ห้อสบู่อาบน้ำอีก?
ตั้งแต่เล็กจนโตมู่ซืออวี่คือเจ้าหญิงน้อยของตระกูลมู่ ไม่เคยต้องเจอความอัปยศแบบนี้มาก่อน!
แต่ตอนนี้ก็ดิ้นไม่หลุด จู่ ๆ ด้วยความร้อนใจ เธอกลับร้องไห้ขึ้นมา น้ำตาเม็ดเป้งไหลอาบแก้ม: "ปล่อยไม่ปล่อย! ถามว่าปล่อยไม่ปล่อย!"
เฮ้ย แกร้องไห้จริงดิ!
ซูหงที่เห็นมู่ซืออวี่ซึ่งโดนตัวเองแกล้งจนร้องไห้ก็ตกใจ ริบปล่อยมือ
ยังดีที่มู่ซืออวี่เอาแต่ซับน้ำตา ไม่ได้ลงมือตีซูหงต่อ แน่นอน ต่อให้ลงมือก็เปล่าประโยชน์ เพราะเธอต่อยซูหงไม่ได้เลยสักแผล
มู่ซืออวี่ก็รู้ข้อนี้ดี ดังนั้นเธอได้แต่มองซูหงด้วยความโกรธ แล้วพูดทีละคำอย่างช้า ๆ:
"ฉันจะต้องฆ่านายให้ได้!"
พูดจบ เธอก็วิ่งหน้าแดงออกจากตึกเรียนไป
ชาวบ้านที่มุงดูเยอะเกินไป อยู่ต่อที่นี่มีแต่จะโดนคนถ่ายรูปมากขึ้น
ส่วนซูหงก็ได้แต่ยักไหล่อย่างจนใจ: "เด็กนี่ไม่น่ารักเอาเสียเลย เอาแต่ฆ่า ๆ ฟัน ๆ ทั้งวัน"
แต่ปากเธอนี่หอมดีนะ มีกลิ่นบ๊วย เธอเพิ่งกินไก่ทอดรสบ๊วยมารึเปล่า?
พลางลิ้มรสที่เหลือในปาก ซูหงเกาหัวแล้วหมุนตัวเดินจากไป เพียงแต่ฉากเมื่อครู่นี้ ถูกชาวบ้านบันทึกไว้มากมาย
"ว่าไงนะ! สาวสวยประจำคณะมู่ซืออวี่จูบกับซูหง?"
"ว่าไงนะ! สาวสวยประจำคณะมู่ซืออวี่แต่งงานกับซูหง?"
"ว่าไงนะ! สาวสวยประจำคณะมู่ซืออวี่ท้อง แล้วมาตามหาไอ้เวรซูหง ยังว่าเขามีสัมพันธ์ชู้สาวกับแม่เลี้ยงอีก?"
ข่าวลือยิ่งส่งต่อก็ยิ่งน่าพิศวง สารพัดเรื่องทั้งนั้น
สรุปคือ ต่างก็ลือกันว่ามู่ซืออวี่กับซูหงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนบางอย่าง
คุณไม่เชื่อเหรอ? ฉันมีคลิปพวกเขาจูบและกอดกัน คุณจะไม่เชื่อได้ไง?
ส่วนซูหงที่เป็นตัวเอกของเรื่อง หลังจากทำภารกิจระบบเสร็จแล้ว ก็ไม่ได้สนใจข่าวลือในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยเลย กลับถึงหอแล้วเขาก็หลับเป็นตาย
ฟ้าใหญ่ดินใหญ่ เรื่องนอนเรื่องใหญ่ที่สุด
อีกด้านหนึ่ง มู่ซืออวี่ที่วิ่งออกจากตึกเรียน ไม่ได้หยุดอยู่แม้แต่น้อย ตรงไปยังประตูมหาวิทยาลัยทันที ขณะที่ริมถนนตรงประตูมีรถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ คนขับรถเห็นมู่ซืออวี่เดินมาก็ลงจากรถทันที
"คุณหนู ทำไมทำหน้าโมโหจัง ใครรังแกคุณ?"
มองตาสีแดง ๆ ของมู่ซืออวี่ คนขับเปิดประตูรถพลางถาม
มู่ซืออวี่ไม่ได้พูดอะไร เพียงขึ้นรถ แล้วหยิบมือถือออกมาโทรศัพท์ พูดอย่างเดือดดาลว่า: "เดี๋ยวส่งรูปให้ใบหนึ่ง ก่อนฉันถึงบ้าน ฉันจะรู้ข้อมูลทั้งหมดของคนคนนี้ ถ้าไม่มี ฉันจะให้พ่อฉันหักขานาย!"
คนปลายสาย: "......."
แม่งเอ๊ย ใครมันไปหาเรื่องแม่เสือสาวตัวน้อยนี่อีกแล้ววะ!
คนอื่นหาเรื่องแก แกจะมาหักขาฉันทำไม!
แต่เขาก็ได้แต่บ่นอยู่ในใจ ปากก็ยังรับประกันออกไปว่า: "วางใจเถอะคุณหนูใหญ่ คุณกลับมาก็จะได้เห็นข้อมูลเลย"
"เรียกอาซานมาหาฉันที ฉันมีเรื่องให้เขาทำ"
"ครับ"
มู่ซืออวี่ถึงได้วางสายไป นึกถึงเจ้าลามกเมื่อกี้ ในแววตาเธออยากจะถลกหนังขูดกระดูกเขาจริง ๆ
แก รอเลย คืนนี้ฉันจะโยนแก ลงแม่น้ำประจำเมืองให้ปลากิน!
มู่ซืออวี่เป็นคนเมืองเฟิงเฉิงนี่เอง นั่งรถไม่นานก็มาถึงคฤหาสน์แถบชานเมือง ลงจากรถแล้ว ก็เดินตึงตังเข้าไปในบ้าน
เข้าประตู เปลี่ยนรองเท้า ดังแก๊ก ๆ ตรงขึ้นชั้นสอง
มาถึงหน้าห้องหนึ่ง เธอไม่ยอมเคาะประตู ผลักเปิดเข้าไปทันที: "เฉินเหนียน ข้อมูลที่ฉันต้องการล่ะ"
จู่ ๆ ก็โดนผลักประตูเข้ามา เฉินเหนียนเอื้อมมือไปที่ลิ้นชักโดยสัญชาตญาณ พอเห็นว่าเป็นมู่ซืออวี่ถึงถอนหายใจอย่างโล่งอก: "คุณหนูใหญ่ ขอทีเถอะ คุณช่วยเคาะประตูก่อนได้ไหม! คุณชายยังไม่มีมารยาทแย่เท่าคุณเลยนะ"
"ฮึ! พี่ชายฉันก็ส่วนพี่ชายฉัน ฉันก็ส่วนฉัน"
มู่ชิงเฉิงเป็นหนุ่มน้อยผู้มีมารยาท ฉันเกิดมาเติมเต็มกัน เป็นสาวน้อยจอมบุกเดี่ยวไม่ได้รึไง!
แต่เฉินเหนียนก็รู้ดีว่า ในบ้านนี้ เขาจะหาเรื่องมู่ชิงเฉิงได้ แต่จะหาเรื่องคุณหนูใหญ่ไม่ได้เป็นอันขาด ไม่งั้นท่านเจ้าบ้านต้องเอาผิดเขาแน่
เขาจึงโยนข้อมูลลงบนโต๊ะ: "นี่ ข้อมูลที่คุณต้องการ แต่เด็กหนุ่มคนนี้น่าสนใจดีนะ ภูมิหลังออกจะคลุมเครือ คุณหนูใหญ่ถูกใจเขาหรือครับ? อยากให้ผมเรียกพี่น้องสักสองคนไปจับตัวเขามาอุ่นเตียงให้คุณไหม?"
"อุ่นพ่องสิ พูดอีกทีเดี๋ยวฉันให้พ่อฉันหักขานายเลย"
มู่ซืออวี่พูดจาโวยวาย แล้วหมุนตัวเดินออกไป
ระหว่างทางกลับห้องของตัวเอง เธออ่านข้อมูลของซูหงอย่างละเอียดอีกครั้ง บ้านเกิดอยู่เจียงหนาน พ่อเป็นนักวิจัย ไปทำงานต่างพื้นที่ตลอดปี แม่... เป็นแชมป์ซานโถว? (มวยสากลสมัครเล่น)
ที่สำคัญคือทั้งพ่อและแม่ไม่อยู่กันแทบตลอด เขาโตมากับบ้านลุงตั้งแต่เล็กจนโต ส่วนลุงก็ทำธุรกิจ ถึงจะไม่ใช่ธุรกิจใหญ่อะไร แต่ก็นับว่าฐานะดี
จากข้อมูลนี้ ซูหงไม่มีภูมิหลังอะไรนัก อย่างน้อยเทียบกับบ้านตัวเองแล้ว ก็แค่เสี้ยวธุลี
"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน"
มู่ซืออวี่คิดอย่างเคียดแค้น ชูกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้น
กล้าลวนลามฉันคนนี้ ฉันรับประกันว่าแกจะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์พรุ่งนี้แน่!
กลับถึงห้องพัก ไม่นานนักชายชุดสูทคนหนึ่งก็เดินมาเคาะประตู หลังจากเข้าไป ก็กล่าวกับมู่ซืออวี่อย่างเคารพ: "คุณหนูใหญ่ เฉินเหนียนบอกว่าคุณเรียกผม?"
"ตามฉันมา ช่วยฉันลักพาตัวคนหนึ่ง!"