[จุดฝากสมอง ขอยืมให้พระเอกสติดีด]
เมืองเฟิงเฉิง
มหาวิทยาลัยเฟิงเฉิง ห้องเรียนแบบขั้นบันไดธรรมดา ๆ ห้องหนึ่ง
เด็กหนุ่มที่นอนในท่วงท่ายั่วยวนสุด ๆ ถูกชอล์กปาจนตื่น
"เลิกเรียนแล้วเหรอ?"
ซูหงเงยหน้าขึ้นด้วยความดีใจ
แต่กลับพบกับสายตาเดือดดาลของอาจารย์
"เลิกบ้าอะไรล่ะ! เพิ่งเข้ามหาลัยก็เริ่มเน่าสนิทแล้วเหรอ? นอนในห้องเรียนซะดี ๆ งั้นสิ"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ"
ข้างล่างมีแต่เสียงหัวเราะไร้ปรานีของพวกเพื่อนร่วมห้อง ซูหงเกาหัวอย่างเก้อเขิน มองอาจารย์แบบเวอร์ ๆ ว่า "ที่อาจารย์สอนน่ะ ผมรู้หมดแล้ว รู้สึกไม่ค่อยน่าสนใจ"
"งั้นนายขึ้นมาทำโจทย์ข้อนี้"
อาจารย์ตบโต๊ะด้วยความเดือดดาล
คณิตศาสตร์ขั้นสูงกับคณิตศาสตร์มอปลายเป็นคนละเรื่องกันเลย เมื่อกี้ยังฟัง 1+1=2 อยู่ดี ๆ วินาทีต่อมาก็อาจกลายเป็น ∫x^udx=(x^u+1)/(u+1)+c แบบนี้ไปแล้ว
ดังนั้นอาจารย์ไม่เชื่อเลยว่าไอ้เด็กที่นอนในห้องเรียนทุกวันจะทำโจทย์แคลคูลัสออกมาได้
ทว่าซูหงเพียงยิ้มหยัน เขียนยิก ๆ บนกระดานจนเต็ม แล้วก็โยนชอล์กทิ้งอย่างเท่ "อาจารย์ครับ ดูว่าถูกไหม"
อาจารย์หน้าแดงเถือก ท่ามกลางความเงียบกริบและสีหน้าตกตะลึงของคนในห้อง เขาพูดเสียงเบาลงนิดนึงว่า "เวลานอนก็ระวังหน่อย อย่ากรน มันจะรบกวนเพื่อนคนอื่นที่ทำไม่ได้"
"อ้อ"
เมื่ออาจารย์เริ่มสอนต่อ ซูหงก็รับคำ แล้วก็หลับปุ๋ยอีกครั้ง
ต้องบอกเลยว่า วิชาแคลคูลัสนี่หลับสบายจริง ๆ รักษาคนนอนไม่หลับได้ดีนัก
ซูหงอายุสิบเก้าปี ข้ามมิติมาโลกคู่ขนานนี้ยี่สิบปีแล้ว แต่ชาติที่แล้วเป็นนักวิทยาศาสตร์ด้านกลาโหม ทำงานหนักจนหัวใจวายตาย แล้วก็มาเกิดในโลกนี้
อย่าถามว่าทำไมอายุสิบเก้าถึงข้ามมามายี่สิบปี เพราะตอนข้ามมานั้นยังเป็นตัวอ่อนอยู่เลย รู้ไหมว่าดื่มน้ำคร่ำอยู่เป็นปีแล้วออกมามันรสชาติอะไร
มัน...โคตรทรมานเลย
ดังนั้นซูหงผู้ที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิตในชาติก่อนเลยตัดสินใจว่าชาตินี้จะปล่อยตัวตามสบาย โชคดีที่ครอบครัวที่เกิดมานั้นมีฐานะดี ไม่ต้องดิ้นรนอะไร
ตั้งแต่เล็กจนโต ซูหงพยายามทำตัวเป็นคนธรรมดาอย่างมาก แม้แต่สอบเอ็นทรานซ์ก็ยังคุมคะแนนได้ เพื่อเข้ามหาวิทยาลัยระดับท็อปห้าของประเทศ
"กริ๊ง ๆ ๆ!"
เมื่อเสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น รหัสผ่านถูกต้อง เก็นชิน...เอ่อ สมองทำงาน!
นี่แหละวิธีปลุกซูหงที่ถูกต้อง
เสียงเพื่อนร่วมห้องเจียงหลินดังเข้าหู "เสียมหนึ่งอันอยู่ได้หนึ่งคาบ สี่เสียมกลับหอ" ซูหงตะโกนว่า "เที่ยงนี้ซื้อเครปไข่ให้หน่อย เอาแบบใส่ไข่ไม่ใส่ไส้กรอก"
เจียงหลิน: "นายไปเองไม่ได้รึไง?"
"โดนอาจารย์ปลุกระหว่างคาบ ต้องกลับไปนอนชดเชย" ซูหงหัวเราะหึ ๆ เก็บของเตรียมเผ่น
แต่พอเขาลุกขึ้นยืน สมองก็ดังเสียงประหลาดขึ้นมา:
[ติ๊ง! ตรวจพบสัญญาณชีพของโฮสต์เป็นปกติ ระบบภารกิจเริ่มทำงาน โฮสต์ต้องการรับภารกิจหรือไม่?]
"?"
ซูหงคิดว่าตัวเองหูแว่ว เดินต่อไป แต่ชั่วครู่ต่อมา ก็มีเสียงดังในหัวอีก: [หากโฮสต์ไม่รับภายในสิบวินาที ระบบจะระเบิดร่างกายโฮสต์โดยอัตโนมัติ]
"เฮ้ย!"
ตอนนี้ซูหงถึงจะรู้ตัว ว่ามีระบบจริง ๆ ด้วย!
ข้ามมิติมายี่สิบกว่าปี แล้วระบบพึ่งมา ยังไม่พอ มาถึงจะระเบิดตัวฉันหมายความว่าไง? พ่นพิษใส่ตัวเอง?
ฉันชายชาตรีจะให้นายมาครอบงำได้ไง?
[9, 8, 7...]
นายจับถูกจุด...จับถูกจุดอ่อนแล้ว!
"รับก็รับ!"
ถอยหนึ่งก้าว ทะเลกว้างฟ้ากว้าง อดทนไว้ก่อน น้ำนิ่งไหลลึก!
[โฮสต์รับภารกิจสำเร็จ เนื้อหาภารกิจ: ให้โฮสต์หาคนมาจูบสามสิบวินาทีภายในสิบวินาที สำเร็จจะได้หมุนวงล้อเสี่ยงโชค ล้มเหลวระบบจะระเบิดร่างกายโฮสต์]
เฮ้ย!
ซูหงกวาดตามองห้องเรียนอย่างรวดเร็ว เขาเรียนวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ ทั้งห้องมีแต่ผู้ชาย แม่ง นายให้ฉันหาคนจูบในสิบวินาทีเนี่ยนะ?
ฉันโสดมาตั้งแต่เกิด ให้นายเอาจูบแรกไปให้เพื่อนซี้เจียงหลินไม่ได้นะ!
จูบสามสิบวินาที... จูบสามสิบวินาที... ขณะที่ระบบนับถอยหลังราวกับปีศาจ ซูหงก็วิ่งเป็นบ้าออกจากห้องเรียน
ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียน ห้องเรียนเขาไม่มีผู้หญิง ห้องอื่นต้องมีบ้าง
ไปที่ทางเดินจับใครสักคนมา อย่าให้เป็นตัวประหลาดมหาโหดก็พอ หลังจากนั้นก็แค่ขอโทษขอโพยเขา
อีกอย่าง ฉันหนุ่มน้อย 183 ผู้บริสุทธิ์ นายก็ไม่เสียหายนะ!
แต่ซูหงประเมินความเร็วตัวเองสูงไปหน่อย จากแถวหลังสุดวิ่งไปถึงประตูห้อง เหลือแค่สามวินาที
[3]
[2]
ไม่ทันแล้ว ไม่ทันแล้ว!
ฉันอุตส่าห์อยู่อย่างสบายมายี่สิบปี จะมาระเบิดตายเพราะระบบเนี่ยนะ?
นี่ถ้าเรื่องแดงขึ้นมา จะไม่ทำผู้ข้ามมิติขายหน้าแย่เหรอ?
และในวินาทีต่อมา ซูหงได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จาง ๆ ดูเหมือนคนที่กำลังจะเดินผ่านประตูห้องเรียนจะเป็นผู้หญิง
"เอาเธอนี่แหละ!"
"สวรรค์ ขอร้องล่ะ อย่าให้เป็นตัวประหลาดเลย!"
ภาวนาจบ ในวินาทีสุดท้าย ซูหงหันหลังกลับไปโอบร่างบางนั้นไว้ แล้วจูบลงไปทันที
ในพริบตา รสหวานซ่านกระพุ้งปาก
ซูหงรู้สึกดีใจขึ้นมานิดหน่อย รสชาติใช้ได้ กลิ่นบ๊วย!
แต่ต่อมา ก็เป็นภารกิจสุดโหดอีกอย่าง ต้องจูบสามสิบวินาทีนี่นา!
สิบวินาทีแรก ผู้หญิงในอ้อมกอดเองก็ดูมึนงง ยอมให้เด็กหนุ่มตรงหน้าล่วงล้ำปากของตนอย่างอิสระ
แต่พอสิบวินาทีผ่านไป เธอก็รู้สึกตัว อยากดิ้นให้หลุดจากการควบคุมของซูหง
"อืออออ!"
ปากส่งเสียงอู้อี้ อยากผลักซูหงออกไป แต่ฝ่ายหลังก็พยายามสุดแรงเอามือล็อกหัวเธอไว้
ยายหนู!
ขอร้องเถอะ แค่สามสิบวินาที เดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว!
ผลคือซูหงกลับได้เลียรสคาว หญิงสาวพอดีดไม่หลุดจากซูหง ก็กัดปากซูหงแตก ความเจ็บแปลบปรากฏในปากซูหง
"อืออออ!"
คราวนี้ซูหงเองก็ร้อง แต่ถึงอย่างนั้นมือก็ไม่กล้าปล่อยเลย ได้แต่ฟังระบบนับถอยหลังต่อไปเงียบ ๆ
ฉากประหลาดจึงปรากฏขึ้น
เวลาเลิกเรียน หน้าประตูห้องเรียน กลางสายตาผู้คน ชายหญิงจูบกัน ยังส่งเสียงอือ ๆ ใส่กัน ดูเหมือนไม่เต็มใจ สุด ๆ แต่ก็ยอมตายไม่ยอมแยก
เหล่าชาวมุงถ่ายรูปกันอย่างบ้าคลั่ง
"ช็อก! พวกเขาทำเรื่องแบบนี้หน้าประตูห้องเรียน!"
"เรื่องอะไรกันที่ทำให้ชายหญิงคู่หนึ่งต้องเจ็บปวดแต่ก็สุขสันต์ไปพร้อมกัน!"