นางไม่กล้าชี้ให้ดูมากเกินไปในคราวเดียว กลัวว่าน้องชายจะหมดความอดทน
เฉินเสี่ยวหมานเชื่อฟังมาก เขามองตามทิศทางที่พี่สาวชี้ แล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง ใช้มือเล็ก ๆ เลียนแบบท่าทางเมื่อวาน ถอนสมุนไพรที่ระบบระบุไว้ออกมาทีละต้นอย่างระมัดระวัง เขาสลัดดินที่ติดอยู่ตรงรากออก ก่อนจะประคองสมุนไพรเหล่านั้นมายื่นให้เฉินเสี่ยวซุยอย่างกับกำลังมอบของล้ำค่า
“พี่…หญ้า…ดอกไม้…” เขาพูดอ้อแอ้ ดวงตาเป็นประกายยินดีที่ทำภารกิจสำเร็จ
“เสี่ยวหม่านเก่งมาก ช่วยพี่ได้เยอะเลย”
เฉินเสี่ยวซุยรับสมุนไพรที่ยังมีกลิ่นหอมของดินติดมาด้วย ในใจเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งและความหวัง
นางลูบศีรษะน้องชาย มองรอยยิ้มอิ่มเอมของเขา แล้วให้คำมั่นกับตัวเองเงียบ ๆ ว่าจะไม่ยอมให้โศกนาฏกรรมใน ‘ความฝัน’ เกิดขึ้นซ้ำอีกเด็ดขาด นางจะปกป้องน้องชายผู้ไร้เดียงสาที่พึ่งพานางคนนี้ให้ดี
นางถือสมุนไพรไม่กี่ต้นไว้ แล้วสั่งระบบในใจว่า “ส่งหญ้าตี้จิ่น หญ้าเชอเฉียน และแดนดิไลออน”
สมุนไพรในมือพลันหายวับไป
【ส่งสำเร็จ ได้รับแต้มสนับสนุน 4 แต้ม (หญ้าตี้จิ่น 2 แต้ม หญ้าเชอเฉียน 1 แต้ม แดนดิไลออน 1 แต้ม) แต้มสนับสนุนรวมในขณะนี้: 14 แต้ม】
เมื่อเห็นแต้มสนับสนุนเพิ่มขึ้นเป็น 14 แต้ม ใบหน้าซีดเซียวของเฉินเสี่ยวซุยก็ปรากฏรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความหวังและมาจากใจเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่แยกบ้าน
ใกล้เที่ยงวัน หลี่ซิ่วซิ่วก็กลับมาพร้อมกะละมังไม้เก่า ๆ ใบหนึ่ง ข้างในมีใบผักป่าที่พอคัดเลือกมาได้และยังสดอยู่กองหนึ่ง ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่เป็นรากกับลำต้นผักป่าที่หยาบกระด้าง มักใช้เลี้ยงหมูเท่านั้น