มีคนพึมพำเบา ๆ ด้วยความเวทนาว่า “เด็กอย่างสือโถวก็ซวยจริง ๆ ที่มีแม่แบบนี้...”
คนข้าง ๆ รีบรับคำทันที
“นั่นสิ! อุตส่าห์รอดตายกลับมาได้ เมียกับลูกก็ถูกไล่ออกมาอยู่ในที่ซอมซ่อแบบนี้ แม่คนนี้ไม่คิดจะช่วยเหลือสักนิด ยังมาชิงของอีก ใจดำเกินไปแล้ว!”
บางคนที่เคยถูกเถียนฟางเล่นงานมาก่อนก็ลดเสียงพูดกับสหายว่า
“เห็นไหมล่ะ? นิสัยนางก็เป็นแบบนี้! เมื่อก่อนแค่เรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้งก็ยังไปดักด่าถึงหน้าบ้านเจ้าได้ตั้งครึ่งค่อนวัน ใครจะกล้าไปยุ่ง? ตอนนี้กับลูกชายแท้ ๆ ยังทำได้ลงคอ... เฮ้อ ยังดีที่สือโถวใจแข็ง!”
“ใจแข็งแล้วมีประโยชน์อะไร? นั่นแม่แท้ ๆ ของเขา จะให้ลงมือจริง ๆ ได้หรือ? คอยดูเถอะ ต่อไปมีเรื่องให้วุ่นวายอีกแน่!”
แม้ทุกคนจะเห็นชัดอยู่แก่ใจว่าเถียนฟางทำเกินไปมาก และสงสารครอบครัวของเฉินสือโถว แต่ไม่มีใครกล้าออกหน้าพูดสักคน
ไม่ใช่ไม่อยากช่วย แต่ไม่กล้า และก็ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัว
เถียนฟางขึ้นชื่อเรื่องปากจัดและรับมือยากในหมู่บ้าน พอเริ่มหาเรื่องไม่เลิกราก็ทำเอาใครต่อใครปวดหัว คนที่เข้าไปพัวพันมีแต่จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
จะช่วยพูดให้เฉินสือโถวสักคำหรือ?
ถ้าเถียนฟางผูกใจเจ็บขึ้นมา แล้วมาด่ากระทบกระเทียบอยู่หน้าประตูบ้านทุกวัน ต่อไปจะใช้ชีวิตกันอย่างไร?
เรื่องน้อยดีกว่าเรื่องมาก แค่ดูความครึกครื้นแล้วแอบวิจารณ์กันสักสองสามคำก็พอแล้ว
เพราะอย่างนั้น ตอนที่เถียนฟางแย่งเหยื่อ หลินเหย่กับเฉินสือโถวเผชิญหน้ากับนาง ด้านนอกกำแพงรั้วจึงมีแต่เสียงซุบซิบอื้ออึงอย่างอึดอัด ไม่มีใครส่งเสียงห้ามปราม ยิ่งไม่มีใครก้าวเข้าไปช่วยพูด