เช้าวันต่อมา เซี่ยหรานลุกจากเตียงมาสวมเสื้อผ้า พลันเห็นของสีแดงชิ้นหนึ่งอยู่ใต้หมอน
เขาไม่ได้คิดอะไร รีบดึงมันออกมาดู แล้วก็ชะงักไปทันที
มันคือซองอั่งเปาใบใหม่เอี่ยมที่ตุงพอง
หลิงหลิงก็ตื่นแล้ว พอเห็นเขายืนนิ่งเหม่อ เธอก็พลิกดูใต้หมอนตัวเองบ้าง ไม่นานก็หัวเราะออกมา “พี่! ใต้หมอนหนูก็มีอั่งเปาเหมือนกัน!”
คงเป็นเสิ่นยวี่เหวยที่สอดไว้ใต้หมอนพวกเขาก่อนเข้านอนเมื่อคืน
พอลงมาชั้นล่าง คนอื่น ๆ ก็ตื่นกันหมดแล้ว ไฟในหลุมไฟที่ห้องครัวลุกโชนขึ้นมา
เสิ่นยวี่เหวยกำลังเตรียมทำอาหารอยู่ตรงเตาในครัว พอเห็นเซี่ยหรานถือแก้วแปรงฟันเดินออกมาจากห้องโถง เขากำลังจะทักทาย แต่เซี่ยหรานก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า “สวัสดีปีใหม่”
เสิ่นยวี่เหวยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างรวดเร็วว่า “สวัสดีปีใหม่”
หลิงหลิงกระโดดโลดเต้นตามหลังเซี่ยหรานมา พอยิ้มทักทายเสิ่นยวี่เหวยเสร็จ ก็วิ่งออกไปอวยพรปีใหม่ให้หลินเฟิง จู้หมิง เฮ่อจวิน และคนอื่น ๆ
เซี่ยหรานมองแผ่นหลังที่ดูร่าเริงของเธอ พยายามนึกถึงภาพหลิงหลิงในช่วงปีใหม่ครั้งก่อน ๆ อย่างเต็มที่ แต่เวลาผ่านมานานเกินไปแล้ว สิบกว่าปีได้ เขาจำไม่ได้ว่าทุกปีหลิงหลิงเป็นอย่างไร ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยมีความสุขสักครั้ง
ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว ปีใหม่ที่มีแค่พวกเขาสองคน ย่อมไม่ครึกครื้นเท่าครอบครัวใหญ่ของคนอื่น
“พี่!”
เซี่ยหรานกำลังแปรงฟัน หลิงหลิงก็วิ่งออกมาจากห้องครัว ในกระเป๋าเสื้อยัดซองอั่งเปาไว้หลายซอง
เธอยืนแปรงฟันอยู่ข้างเซี่ยหรานไปด้วย พูดอย่างดีใจไปด้วยว่า “พี่จู้หมิง พี่หลินเฟิง แล้วก็พี่เฮ่อจวินให้อั่งเปาหนูด้วย! ปีนี้หนูต้องได้อั่งเปามากกว่าพวกหยา ๆ แน่เลย! มากกว่าเยอะ ๆ เลย หนูจะทำให้พวกนั้นอิจฉาตายไปเลย!”
จากนั้นเธอก็ขยับเข้ามาใกล้เซี่ยหราน กระซิบว่า “พี่ รอหนูเอาไปอวดพวกเขาก่อน แล้วค่อยเอาเงินให้พี่ช่วยเก็บนะ พอเปิดเทอมแล้วค่อยซื้อกระเป๋านักเรียนใหม่ ดินสอใหม่ ยางลบใหม่ให้หนู!”
เซี่ยหรานพยักหน้า กำชับให้เธอเก็บซองอั่งเปาไว้ดี ๆ อย่าทำหาย