วันที่ 4 เดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ ลุงหวงชวนเซี่ยหรานกับคนอื่น ๆ ไปกินข้าวที่บ้าน
ตอนแรกเซี่ยหรานคิดจะปฏิเสธ แต่ทนคำอ้อนวอนของหลิงหลิงไม่ไหว อีกอย่างพวกเขาก็เป็นญาติกันอยู่บ้าง ในเมื่ออีกฝ่ายมีน้ำใจเชิญมา ปฏิเสธสักครั้งสองครั้งถือเป็นมารยาท แต่ถ้าปฏิเสธหลายครั้งเข้าก็จะกลายเป็นไม่รู้จักดีชั่ว
ปีใหม่นี้เซี่ยหรานกับหลิงหลิงไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ เขาจึงต้องรื้อเสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุดในตู้มาเปลี่ยนให้ตัวเองกับหลิงหลิง
พอหันกลับมา เฮ่อจวินก็ถือเสื้อผ้าของตัวเองเดินเข้ามา ก่อนบอกเซี่ยหรานว่า “ขาดแล้ว”
นี่ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว
ตั้งแต่เซี่ยหรานเย็บเสื้อผ้าให้เฮ่อจวินครั้งแรก เจ้าหนุ่มนี่ก็ไม่รู้เป็นอะไร ออกไปเล่นข้างนอกแค่รอบเดียว พอกลับมาเสื้อผ้าก็มักจะมีรูโหว่อยู่หลายรู ไม่ก็ปริเป็นรอยขาดเล็ก ๆ
พอถามก็บอกว่าทะเลาะกับคนในหมู่บ้านจนเสื้อขาด ไม่ก็ไปเล่นกับจู้หมิงแล้วหกล้มอีกแล้ว
พูดแล้วก็น่าขันจริง ๆ
เฮ่อจวินเป็นคนชอบทำเท่ เพิ่งมาอยู่ได้ไม่ถึงเดือนก็ตกสาว ๆ กับหนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านจนหัวปักหัวปำ
พวกนั้นมานั่งเฝ้าหน้าบ้านเซี่ยหรานทุกวัน เรียกเฮ่อจวินออกไปเล่นด้วยกัน ส่วนเฮ่อจวินที่ปกติทำหน้าเย็นชาเป็นหนุ่มคูล กลับทำแต่เรื่องที่ชวนให้ภาพลักษณ์พัง ทั้งอวดฝีมือขับรถสุดเทพ ทั้งเต้นสตรีตแดนซ์สุดเท่ จนเซี่ยหรานอดสงสัยไม่ได้อยู่พักหนึ่งว่าเขาแอบชอบสาวบ้านไหนหรือเปล่า