ชาติก่อน ทุกคนบอกว่าเซี่ยหรานดวงดีเหลือเกินถึงได้ถูกคนรวยรับเลี้ยงเป็นคุณชายตระกูลใหญ่
จริงๆ แล้วที่พูดกันก็ไม่ค่อยถูกต้องนัก เพราะคนที่รับเลี้ยงเซี่ยหรานไม่ใช่แค่คนรวยธรรมดา
ตระกูลเสิ่นในเมือง A มีสถานะเทียบเท่ากับที่พ่อแม่ของจี้เหยียนหมิงมีในวงการบันเทิง บางทีอาจจะเหนือกว่าอีกหลายเท่า แต่จะมากขนาดไหน เซี่ยหรานไม่รู้
เพราะเขาไม่เคยได้รับการยอมรับจากพวกชนชั้นสูงที่เรียกตัวเองว่าคนดีมีระดับในสังคมชั้นสูงเลย
เขานามสกุลเซี่ย ไม่ใช่นามสกุลเสิ่น
ทะเบียนบ้านของเขาก็ยังคงแปะอยู่ใต้ชื่อแม่บ้านของตระกูลเสิ่น
ในวัยรุ่นที่มีโอกาสได้ร่วมงานเลี้ยงไม่กี่ครั้ง เขาก็ไม่เคยได้ยินเวลาที่ถูกแนะนำว่ามีคนเรียกเขาด้วยความเคารพว่า "คุณชายรองเสิ่น"
ในวงการต่างเข้าใจกันโดยปริยายว่า "คุณชายรองเสิ่น" คือเสิ่นสวิน ลูกชายแท้ๆ ของพ่อแม่ตระกูลเสิ่น พวกเขาเรียกเขาว่า "เสี่ยวเซี่ย" หรือ "เสี่ยวหราน" เท่านั้น
ไม่เห็นจะมีอักษร "เสิ่น" ปนอยู่แม้แต่นิดเดียว
ในครอบครัวธรรมดาหรือสังคมทั่วๆ ไป นี่อาจเป็นคำเรียกที่น่ารักเพราะความเอ็นดูของผู้ใหญ่
แต่ในสังคมชั้นสูงที่ยึดติดกับสถานะและตำแหน่ง นี่คือการกลั่นแกล้งและการเยาะเย้ยอย่างแนบเนียน
คนรวยให้ความสำคัญกับหน้าและศักดิ์ศรี ต่อให้ดูถูกดูหมิ่นคุณแค่ไหน ก็จะไม่ทำลายหน้ากันต่อหน้าธารกำนัล
แต่คุณจะรับรู้ถึงความอาฆาตแฝงที่คนอื่นสัมผัสไม่ได้จากคำพูดที่ดูสุภาพและมีไมตรีของพวกเขา
เช่นคำว่า "เสี่ยวเซี่ย" "เสี่ยวหราน" ทีละคำ
ทำไมพวกเขาไม่เรียกเสิ่นสวินว่า "เสี่ยวสยวิ๋น" บ้างล่ะ
หรือเรียกเสิ่นยวี่เหวยว่า "เสี่ยวเสิ่น" หรือ "เสี่ยวยวี่" บ้าง?
เพราะไม่กล้า โดยเฉพาะไม่กล้าเรียกเสิ่นยวี่เหวยแบบนั้น