เซี่ยหรานปฏิเสธการเข้าร่วม 'แปลงร่าง' ก็ย่อมไม่ได้เงินแล้ว เงินชดเชยของพ่อมีแค่ห้าพัน ไม่พอเลี้ยงดูพวกพี่น้องเขาเลย แถมค่าเทอมในอนาคตก็ยังไม่พอ
แต่เมื่อได้เกิดใหม่ในร่างนี้ เซี่ยหรานผู้มีความคิดแบบผู้ใหญ่กลับมองเห็นปัญหา
—คนงานทำไซต์งานตายเพราะอุบัติเหตุ ไม่มีทางชดเชยแค่ห้าพันหยวนหรอก
ไม่ก็เจ้านายไม่ให้ หรือไม่ก็มีคนรังแกพวกเขายังเป็นเด็ก ฉ้อโกงเงินไป
เงินก้อนนี้ต้องหาทางเอากลับคืนมาทั้งหมด
'ลุงหวง ก่อนหน้านี้พ่อผมทำงานที่โรงงานไหน' เซี่ยหรานไปร้านขายของชำตรงปากทางเข้าหมู่บ้านหาลุงหวง ตอนนั้นพวกท่านออกไปทำงานด้วยกัน คงรู้ดีแน่
ลุงหวงชะงักไป มือยังจัดของบนชั้น ยิ้มแล้วถามว่า 'จู่ๆ ถามเรื่องนี้ทำไม'
เซี่ยหรานย่อมบอกไม่ได้ว่าเงินชดเชยไม่ถูกต้อง
ในหมู่บ้านบนภูเขาล้วนไม่เข้าใจกฎหมาย รู้สึกว่าเจ้านายยอมจ่ายเงินชดเชยก็เป็นผู้มีพระคุณแล้ว จะไปรู้ได้ยังไงว่าควรจ่ายเท่าไร ยิ่งไม่คิดว่าเด็กอย่างเขาจะเข้าใจเรื่องพวกนี้
เซี่ยหรานโกหกว่า 'ผมลองคิดดูแล้ว ที่บ้านไม่มีเงินส่งเสียผมกับน้องสาวทั้งสองคนได้ คิดว่าอีกสักพักจะไปทำงานที่ไซต์งาน หาเงิน อย่างน้อยต้องส่งเสียน้องสาวให้ได้'
ลุงหวงมองเขาอย่างประหลาดใจ ก้มหน้านิ่งไปครู่หนึ่งจึงยิ้มแล้วพูดว่า 'ทำไมต้องไปโรงงานที่พ่อเคยทำล่ะ ในเมืองใหญ่นอกนั้นตั้งหลายโรงงาน ถ้าอยากไปจริงๆ ลุงจะหาที่ดีๆ ให้ใหม่'
ผิดสังเกต
เซี่ยหรานยืนข้างเคาน์เตอร์มองเขา ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
ท่าทีแบบนี้ เห็นได้ชัดว่ามีความผิด ก่อนหน้านี้กำลังจัดของบนชั้นดีๆ จู่ๆ มือดันทำท่าทางไร้ความหมายมากมาย
รอยยิ้มก็ค่อนข้างฝืนๆ...
'อ้อ จริงสิ ลืมบอกไป' ลุงหวงนึกอะไรขึ้นมาได้ เงยหน้ามองเขา 'กลับไปทำความสะอาดบ้านเถอะ ข้างบนชั้นสองมีห้องว่างสองห้องนี่ ที่บ้านยังมีผ้าห่มไหม ไม่มีก็เอาจากลุงนี่ไปผืนนึง...'