ศึกจบลงเมื่อเฮ่อจวินยิงหมัดสองหมัดใส่หลินเฟิงได้สำเร็จ หลินเฟิงก็พ่ายแพ้ร้องไห้โฮอีกครั้ง
ไม่มีใครคาดคิดว่าหลินเฟิงตัวสูงใหญ่ขนาดนี้จะร้องไห้เก่งขนาดนั้น นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่ขอบคันนา เซี่ยหรานเห็นแล้วยังไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่ครั้งนี้ก็มีความคืบหน้า เขาดึงเสื้อเฮ่อจวินขาดและยังชกหน้าเฮ่อจวินได้สำเร็จหนึ่งหมัด
สุดท้ายก็ต้องมีทีมงานเข้ามาห้ามปรามทั้งสองฝ่าย
หลินเฟิงต่อหน้าทีมงาน ความน้อยใจและความโกรธปะทุขึ้นมาทั้งหมด ตะโกนเสียงดังลั่น: "ฉันจะกลับบ้าน! ปล่อยฉันกลับบ้าน! จะปล่อยฉันกลับหรือให้มันไปก็เลือกเอา!!! เรียกพ่อแม่มันมารับมันกลับไป! ดูสิพ่อแม่มันสอนอะไรมันมา!!!"
ในทางตรงกันข้าม เฮ่อจวินอารมณ์คงที่กว่าเยอะ
เขาปัดมือผกก. ที่ยื่นเข้ามาพยุง แล้วกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที
เซี่ยหรานไม่มีเวลาสนใจเขา เลยให้จู้หมิงไปดูเขาไว้ อย่าให้เฮ่อจวินกลับไปจัดการไก่สองตัวที่เหลือในบ้านอีก ส่วนตัวเองอยู่ดูหลินเฟิง อย่าให้ไปมีเรื่องกับทีมงานอีก
ผกก. ดูจะกลัวหลินเฟิงตัวโตนี้มาก พูดอยู่ไกลๆ ปลอบให้ใจเย็น
หลินเฟิงก็เป็นคุณชายน้อยที่ทั้งบ้านตามใจ โตมากับนิสัยเดือดพล่านแบบนี้ พ่อแม่เลยส่งมาเปลี่ยนนิสัย เซี่ยหรานกอดแขนเขาไว้สุดแรง เขายังดึงคอเสื้อทีมงานไปตะคอกได้
เซี่ยหรานรู้สึกเหมือนตัวเองจะลอยตามไปด้วย ในหัวเต็มไปด้วยคำถามว่าไบเซ็ปส์หลินเฟิงใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง
สุดท้ายก็สงสัยว่าเขาขนาดนี้ยังสู้เฮ่อจวินไม่ได้ ก็ไม่แปลกที่เขาจะเสียใจจนพังและร้องไห้โฮ
ถ้าเป็นตัวเองก็คงร้องเหมือนกัน