"คุณไม่เป็นไรใช่ไหม"
ประตูปิดเปิดไม่ได้ จู้หมิงคลานเข้าทางรูหมาที่มุมกำแพงมา หัวของเขาเต็มไปด้วยฟาง เขานั่งยองๆ อยู่ข้างเตียงของเฮ่อจวิน เขย่าแขนเขาแล้วถามไม่หยุด
เฮ่อจวินนอนราบอยู่บนเตียง ไม่ห่มผ้า ใบหน้าไร้อารมณ์มองเพดาน
ไม่ว่าจู้หมิงจะพูดอะไร เขาก็ตอบเสมอว่า "ไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับฉัน"
จู้หมิงเป็นคนนิสัยดีเหมือนซาลาเปานุ่มๆ ถึงแม้เฮ่อจวินจะมีท่าทีแย่แค่ไหน เขาก็ไม่โกรธ ยังเอาใจใส่ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เฮ่อจวิน แต่เฮ่อจวินไม่ยอมห่ม อาจจะเป็นเพราะชอบขัดใจ พอห่มปุ๊บก็ดึงออกปั๊บ
จู้หมิงห่มให้ใหม่ เฮ่อจวินก็ดึงออกอีก วนไปวนมา เกือบทำให้จู้หมิงเป็นหวัดเพราะพัดผ้า
สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ จู้หมิงใช้สองมือกดที่มุมผ้าห่มทั้งสองข้าง พยายามทำสีหน้าที่ดุที่สุดเท่าที่จะทำได้ พร้อมกับสอนว่า "เฮ่อจวิน ถึงเวลานี้แล้ว อย่ามาทำเป็นเท่ไม่ห่มผ้าเลย เดี๋ยวจะเป็นหวัดจริงๆ นะ"
เฮ่อจวินสีหน้าเย็นชา "...นายคิดว่าฉันไม่ห่มผ้าเพราะอยากทำเป็นเท่งั้นเหรอ"
จู้หมิงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างสงสัย "ไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ"
เฮ่อจวินหรี่ตา "ถ้าฉันชนกำแพงวันไหน นายจะคิดว่าฉันกำลังต่อสู้กับกำแพงตัวต่อตัวไหม"
"อย่าเลย" จู้หมิงมองกำแพงดินโดยรอบ แล้วลดเสียงลงกลัวเซี่ยหรานจะได้ยิน พูดเบาๆ ว่า "กำแพงนี้อาจจะไม่แข็งเท่าหัวนายด้วยซ้ำ"
"...ขอบใจที่ไว้ใจหัวฉันขนาดนี้นะ"
"ฮ่าๆ ไม่ต้องขอบคุณหรอก"
เฮ่อจวินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหลับตาลงหันหน้าเข้าด้านใน พูดอย่างไม่พอใจ "ไม่อยากโดนตีก็ออกไปเดี๋ยวนี้"