เสิ่นยวี่เหวยตื่นเช้ามาจุดไฟ หุงข้าวในเตา แล้วก็แค่เผาถ่านมันฝรั่งสองสามลูกในหลุมไฟ ก็ได้ยินเสียงวุ่นวายจากด้านนอก
ออกมา ก็เห็นเซี่ยหรานหน้าตาเปื้อนเลือดทันที แถมยังมีไก่ในสวนที่คอหักวิ่งวุ่นวาย
เขากลับเข้าไปในครัว พอออกมาอีกครั้ง มือก็ถือผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดชุบน้ำร้อน เดินมาที่หน้าเซี่ยหราน ใช้ผ้าเช็ดเลือดบนหน้าให้ทีละนิด
เซี่ยหรานจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ชินกับการเข้าใกล้ของเขา พอเขาเข้าใกล้ก็จะหลบโดยไม่รู้ตัว
แต่ครั้งนี้ เสิ่นยวี่เหวยไม่ยอมตามใจเขา ยังไม่ทันจะหลบก็ถูกเสิ่นยวี่เหวยกดไหล่ไว้ เตือนว่า "อย่าขยับ หน้ามีเลือด เช็ดให้สะอาด"
เซี่ยหรานไม่อยากให้เขาเช็ดให้ ส่ายหัวไปมา จะหนีผ้าเช็ดหน้าของเขา
เสิ่นยวี่เหวยหยุด
เขาสูงกว่าเซี่ยหรานพอสมควร เวลามองเซี่ยหรานก็ต้องก้มตาลง แต่ที่น่าแปลกใจคือ ท่าทางนี้กลับไม่มีความรู้สึกเหมือนมองลงมาจากที่สูงหรือกดดันเลย ทำให้เซี่ยหรานที่ไม่ยอมแพ้ใคร ยิ่งเกิดความรู้สึกต่อต้านแบบเหยียบหัวขึ้นมาอีก
"ฉันไม่เช็ด!" เซี่ยหรานตะโกนใส่เขา พร้อมกับหลบไปด้วย
เสิ่นยวี่เหวยจนใจ ต้องรีบเช็ดให้สองทีแล้วถอยออกไป หลิงหลิง เด็กผู้หญิงอายุแค่เจ็ดขวบแต่กลับมีแรงและวิธีเหลือเฟือ จับคอไก่แล้วลากไก่ที่กำลังจะตายกลับมา เงยหน้ามาถามเซี่ยหรานว่า "พี่คะ จับกลับมาแล้ว ฆ่าอีกไหมคะ?"
เซี่ยหรานรับไก่มาด้วยสายตาที่ตกใจของจู้หมิงกับหลินเฟิง ฟันหัวไก่ตามรอยมีด
จู้หมิงกับหลินเฟิงตัวแข็งทื่อ มองตากันอย่างเข้าใจ ต่างพากันเดินไปอ้วกข้าง ๆ อย่างพร้อมเพรียง
เซี่ยหรานโยนไก่ที่ตายแล้วลงในอ่างไม้ที่มีน้ำร้อน หิ้วเก้าอี้เล็ก ๆ มานั่ง พับแขนเสื้อขึ้น แล้วเริ่มถอนขนไก่อย่างชำนาญ หลิงหลิงก็รีบหิ้วเก้าอี้เล็ก ๆ มาวางตรงข้ามเขา นั่งลงถอนขนไก่ด้วยกัน