เสิ่นยวี่เหวยรีบกลับประเทศในคืนนั้น พอถึงบ้านก็ตั้งใจจะไปหาเซี่ยหรานเพื่อถามให้ชัด เขายอมรับได้ที่ตัวเองชอบผู้ชาย แต่รับไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะมาเล่นกับความรู้สึกของตัวเองถึงขนาดนี้
ผลักประตูเข้าบ้าน เสิ่นสวินแอบอยู่บนบันไดไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ พอเห็นเขาเข้าก็เหมือนเห็นผี
“พะ…พี่พี่พี่ใหญ่? พี่กลับมาได้ยังไง? ฉัน…ฉัน…”
เสิ่นยวี่เหวยไม่สนใจเขา เดินตรงไปที่ประตูห้องนอนตัวเอง
แล้วก็ชะงัก
ทั้งตัวแข็งทื่อ หน้าซีดเผือด มองเซี่ยหรานที่กอดเสื้อผ้าของตัวเองร้องไห้อย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ขนตายังมีหยดน้ำตาติดอยู่ ปลายจมูกแดงก่ำ ตัวสั่นไปทั้งร่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหมดหนทาง
แบบนี้ยังต้องถามอีกหรือ?
ถ้าคืนนี้เขาไม่กลับมา เขา…เขาจะทำอะไรในห้องของเขา?
เขาจะทำอะไร?
แอบย่องเข้ามาในห้องตัวเอง แล้วยังมากอดเสื้อผ้าของตัวเอง คนคนนี้จะเอาอะไร?
รีบก้าวเข้าไป คว้าตัวเขาลุกขึ้นยืน อดกลั้นความโกรธถามว่า “กำลังทำอะไรอยู่?”
ที่ตอบกลับมาคือร่างที่สั่นเทาของเซี่ยหราน ทั้งกลัวทั้งสิ้นหวังเอ่ยขอโทษ ขนตากระพริบทีไร น้ำตาก็ไหลลงมาทีละเม็ด จนเสิ่นยวี่เหวยไม่ได้ยินด้วยซ้ำว่าเขาพูดอะไร
แต่ก่อนไม่เคยคิดว่าการกระทำแบบนี้จะมีปัญหาอะไร แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันดูผิดไปหมด
เสิ่นสวินเองก็เคยทำผิด เคยโดนตี เคยโดนด่า แต่ไม่เคยทำหน้าเหมือนเขาขนาดนี้
เหมือนโดนอะไรไม่รู้มาทำร้ายอย่างหนัก
เสิ่นยวี่เหวยปล่อยเขา ส่งน้องชายทั้งสองที่ร้องไห้จนตัวเปียกออกไปจากห้อง