เสิ่นยวี่เหวยไม่เคยชื่นชมใครมาก่อน จนกระทั่งเขาได้พบเซี่ยหราน
เด็กคนนี้มาจากชนบท พกพาความหนักแน่นและมั่นคงของแผ่นดินมา ดวงตาสีดำสนิทเปล่งประกายยิ่งกว่าเพชรภายใต้แสงไฟ ถึงแม้ท่าทางเขินอายในครั้งแรกจะทำให้ไม่อาจมองข้ามสายตาของเขาได้
ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความใฝ่ฝันและความดื้อรั้น
ไม่เคยเห็นใครดื้อได้ขนาดนี้มาก่อน
บอกแล้วว่าไม่ชอบให้ใครมายุ่ง ให้ความเย็นชาและเมินเฉยพอแล้ว วางด่านไว้มากพอให้เขารู้จักถอย แต่เด็กคนนี้กลับเหมือนแมลงสาบที่ตายไม่รู้จักตาย ชอบใช้ดวงตาที่หลงใหลเหล่านั้นมองตัวเองอย่างน่าสงสาร
แม้แต่เสิ่นสวินยังไม่กล้าจับมือตัวเอง ไม่กล้าขอกอด ไม่กล้าถามว่าตัวเองจะกลับบ้านเมื่อไหร่...
แต่เขากล้าทำหมด
เสียงเต็มไปด้วยความกลัว ระมัดระวัง และหวาดหวั่น แต่เมื่อได้ยินว่าตัวเองจะกลับบ้าน ก็แสดงความตื่นเต้นออกมา พูดกับโทรศัพท์อย่างดีใจว่า "อีกหนึ่งชั่วโมงคุณจะกลับมาไหม? งั้นฉันออกไปรับคุณที่หน้าบ้านดีไหม? ฉันรอคุณกลับมานะ"
อีกหนึ่งชั่วโมงก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว ประมาณเที่ยงคืน
เสิ่นยวี่เหวยไม่เคยกลับบ้านดึกขนาดนี้ ถ้ากลับก่อนสามทุ่ม หรือไม่ก็เลยเวลาเคอร์ฟิวที่เขาตั้งไว้ก็จะนอนที่บริษัท แต่เด็กคนนี้บอกว่าจะรอเขากลับบ้าน เสิ่นยวี่เหวยจึงลังเลเมื่อผู้ช่วยถามว่าเขาจะให้ติดต่อโรงแรมไหม