ขอโทษนะ
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
เสิ่นยวี่เหวย วันนั้นที่ตะคอกใส่นาย ไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษนะ แค่จู่ๆ ก็เศร้าขึ้นมา
ฉันฝันมาตลอด ในฝันนายไม่ดีกับฉันเลย ไม่มีใครรักฉัน
แล้วยังฝันว่านายไม่เอารักฉันแล้ว
ขอโทษที่นายต้องเป็นห่วง ฉันไม่อยากให้นายไป ไม่อยากให้นายจากลา
พรุ่งนี้กลับมา ซื้อดอกไม้สดๆ ให้ฉันได้ไหม
กระดาษที่เสิ่นยวี่เหวยยัดเข้าไป ถูกส่งออกมาทีละแผ่น ด้านหลังมีข้อความเขียนไว้
กำลังขอโทษเขา
ขอให้เขาไม่ไป
มีแผ่นหนึ่งที่รอยหมึกของคำว่าขอโทษเลือนไป หยดน้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนนั้น
เสิ่นยวี่เหวยกำจดหมายเหล่านั้นไว้ หน้าผากทาบกับบานประตู เขารู้ว่าเซี่ยหรานอยู่ข้างใน จึงเรียกเบาๆ ว่า "เซี่ยหราน"
ไม่มีเสียงตอบ
แต่ไม่สำคัญแล้ว น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ราวกับว่าในช่วงเวลานี้เขาไม่เคยผ่านความเจ็บปวดจากการตื่นกลางดึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เคยเดินไปเดินมาที่หน้าประตูห้องของเขาหลายต่อหลายครั้ง
เขาพูดว่า "จะให้เอาดอกไม้อะไรมาก็ได้ไหม"
เซี่ยหรานไม่ตอบ
เพียงแต่เคาะประตูเบาๆ สองครั้ง
ไม่กี่วันต่อมา เสิ่นยวี่เหวยกลับมาจากข้างนอก พกช่อดอกกุหลาบขาวที่ยังมีหยดน้ำค้างเกาะอยู่ที่สุดสดใหม่มาให้เขา
ให้หลิงหลิงเอาไปส่งให้เขา
จากนั้นเขากลับไปโรงเรียนอีกครั้ง เกือบหนึ่งเดือนไม่กลับมาอีก มีแต่โทรมาทุกวันถามหลิงหลิงเกี่ยวกับสภาพของเซี่ยหราน
ถามว่าวันนี้กินข้าวไปเท่าไหร่ มีกิจกรรมไหม กลางวันทำอะไรบ้าง กลางคืนนอนหลับดีแค่ไหน ตื่นกลางดึกบ่อยแค่ไหน ยังร้องไห้อีกไหม...
หลิงหลิงบอกว่าทุกอย่างดีขึ้น ดีขึ้นเรื่อยๆ
เธอถือโทรศัพท์ บอกเสิ่นยวี่เหวยด้วยเสียงเบา "พี่ชายเขาชอบดอกไม้ที่พี่ส่งกลับมามาก ทุกวันจะนั่งดูอยู่นาน แล้วก็เปลี่ยนน้ำให้ดอกไม้ด้วย แต่เช้านี้ตอนพี่ชายไปแตะดอกไม้ กลีบหลายกลีบร่วงลงมาทันที พี่ชายดูเศร้าๆ หน่อย"