เจียงชูหนิงยกมุมปากขึ้นแล้วพูดว่า “เพื่อนสนิทฉันบอกว่าจะให้เซอร์ไพรส์คุณ”
หลินเซียวได้ยินแล้วเหลือบตามองอย่างจนใจ
ใครบอกว่าจะให้เซอร์ไพรส์เธอกัน?
หลิ่วอวิ้นขมวดคิ้วน้อย ๆ ทั้งประหลาดใจและงุนงง
“เขาจะมีเซอร์ไพรส์อะไรได้”
เธอพูดเสียงเรียบพลางก้าวเข้าไปในห้องรับแขก ทว่าแววตากลับมีประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง
เจียงชูหนิงพูดอย่างไม่พอใจ “พูดอะไรแบบนั้น เพื่อนฉันมีเซอร์ไพรส์ให้ได้ตั้งเยอะ”
สิ้นเสียง ทั้งสองสาวก็เดินเข้าไปในห้องรับแขก
หลิ่วอวิ้นกำลังจะถาม สายตาก็ถูกใบหน้าประณีตงดงามเกินบรรยายดึงดูดไปเสียก่อน
เธอมองอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ
ซูเมี้ยวเมี้ยวก็มองเธออยู่เช่นกัน ใบหน้าประดับรอยยิ้มหวาน
“คุณหลิ่ว สวัสดีค่ะ”
หลิ่วอวิ้นมองเจียงชูหนิงอย่างสงสัย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“สวัสดีค่ะ”
เจียงชูหนิงดึงเธอให้นั่งลงบนโซฟาแล้วแนะนำว่า “นี่เหมียวเหมียว”
หลิ่วอวิ้นมองอีกครั้งแล้วถามว่า “เพื่อนคุณเหรอ?”
มุมปากเจียงชูหนิงยกขึ้นอย่างรวดเร็ว “เรื่องนั้นไว้ก่อน รีบดูเซอร์ไพรส์ที่เซียวเซียวเตรียมไว้ให้คุณเถอะ”
ซูเมี้ยวเมี้ยวมองอย่างสงสัย แม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
หลิ่วอวิ้นจึงได้แต่มองหลินเซียว
“เซอร์ไพรส์อะไรเหรอ?” เธอถาม
เจียงชูหนิงไม่ได้คิดจะพูดอะไร เธอหันไปมองหลินเซียว ไม่คิดปล่อยโอกาสที่จะช่วยให้ทั้งสองสนิทกันมากขึ้นหลุดมือไป
หลินเซียวหัวเราะแล้วตอบว่า “อืม... โอกาสที่จะทำให้ตระกูลหลิ่วติดหนี้บุญคุณคุณ”