เจียงชูหนิงขมวดคิ้วครุ่นคิด ในใจพลันเกิดความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
ลึก ๆ แล้ว ดูเหมือนเธอจะกระวนกระวายอยู่เล็กน้อย
แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิด หลิ่วอวิ้นเดินเข้ามาจากด้านนอก
“คิดอะไรอยู่?”
หลิ่วอวิ้นสังเกตเห็นความผิดปกติของเจียงชูหนิง จึงเอ่ยถาม
เจียงชูหนิงรีบสงบอารมณ์ลง
“คิดเรื่องงานน่ะ” เธอตอบส่ง ๆ
หลิ่วอวิ้นไม่ได้คิดอะไรมาก เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วเริ่มทำงานต่อ
เจียงชูหนิงจับตามองหลิ่วอวิ้น ดวงตาคู่งามวูบไหว แผนร้ายเล็ก ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว
ละครสนุกฉากนี้ ต้องรีบจัดการเสียแล้ว
……
ยามราตรีลึกสงัด รถอาวดี้หลายคันกำลังแล่นไปตามถนน มุ่งหน้าไปยังสนามบิน
หลงเทียนเฉิงนั่งอยู่เบาะหลัง สายตาลุ่มลึก สีหน้าเคร่งขรึม
หลงหมิงหยางนั่งอยู่ข้าง ๆ สีหน้าตึงเครียด
“พ่อ… พ่อครับ พวกเราจะไม่ถูกลู่ยี่จับได้จริง ๆ ใช่ไหม?” เขาถามอย่างกระวนกระวาย
หลงเทียนเฉิงตอบเสียงเย็นชา “เลิกพูดไร้สาระ นั่งอยู่เฉย ๆ เดี๋ยวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามลงจากรถ ได้ยินไหม!”
หลงหมิงหย่วนกับหลงหมิงหย่วนพยักหน้าพร้อมกัน
หลงเทียนเฉิงปรับลมหายใจเล็กน้อย ในดวงตาลุ่มลึกก็มีแววกังวลวาบผ่าน
คืนนี้วางแผนไว้หลายอย่าง หากมีขั้นตอนไหนผิดพลาดแม้เพียงขั้นเดียว ทุกคนในตระกูลลู่ของพวกเขาจะต้องพบกับหายนะ
เมื่อใกล้ถึงจุดที่เขาคาดการณ์ไว้ หัวใจก็พลันเต้นระทึก