คนพวกนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับขั้นทั้งนั้น แต่กลับถูกหลินเซียวปั่นหัวเล่นแบบนี้เลยหรือ?
ไอ้คนเจ้าชู้นี่น่ากลัวขนาดนี้เชียว?
เจียงชูหนิงมองสีหน้าของหลิ่วอวิ้นแล้วรู้สึกเพลิดเพลินอยู่ในใจ ดวงตากลมเล็กเริ่มกลอกไปมา ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย
“อ๊า!!”
เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนชายฉกรรจ์ทั้งหกจะล้มลงกับพื้น
พวกเขามีฝีมือไม่อยู่ในระดับเดียวกับกลุ่มวัยรุ่นก่อนหน้านี้ แต่ผลลัพธ์กลับไม่ต่างกันเลย ตอนนี้ต่างนอนกลิ้งไปมาบนพื้น ร้องครวญครางไม่หยุด ดูน่าอนาถอย่างยิ่ง
โถงใหญ่เงียบกริบลงทันที เหลือเพียงเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ทุกคนรอบข้างเบิกตากว้าง สีหน้าว่างเปล่า จ้องหลินเซียวอย่างไม่อยากเชื่อ
หลงหมิงหย่วนยิ้มไม่ออกแล้ว เขาขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม
หลินเซียวสะบัดหมัดเบา ๆ พลางคำนวณเวลา เขาใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีจัดการคนทั้งหก
ตอนนี้เขาอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นแปด เทียบได้กับผู้ฝึกตนกี่ระดับกันนะ?
เขาค่อนข้างอยากรู้
แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนี้
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเยียบจับจ้องหลงหมิงหย่วน
หลงหมิงหย่วนเหมือนได้สติกลับคืนมา
เขาขมวดคิ้ว มองหลินเซียวอย่างลึกซึ้ง
“นายเป็นใคร?”
น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
หลินเซียวยิ้มแล้วกล่าวว่า “เป็นใครสำคัญด้วยหรือ?”
คนรอบข้างมองหน้ากันไปมา สีหน้าซับซ้อนกันถ้วนหน้า
หลิ่วอวิ้นหันไปมองเจียงชูหนิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ริมฝีปากเซ็กซี่ของเธอเหมือนจะหุบไม่ลง