ซุนหยางหยางกับเพื่อนอีกสองคนยืนอยู่หน้าบริษัท จ้องมองแผ่นหลังของหลินเซียวที่เดินจากไป ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความโกรธ
ฮึ!
หวังเจวียนแค่นเสียงเย็นชาแล้วพูดว่า “เป็นแค่ผู้จัดการแล้วมีอะไรน่าภูมิใจ? ยังขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าพัง ๆ อยู่เลยไม่ใช่หรือไง!”
หลิวเหยาพยักหน้าคล้อยตาม
“ใช่! หยางหยาง อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย ด้วยนิสัยอย่างเขา คงทำงานได้ไม่นานก็ต้องโดนไล่ออกแน่!”
ซุนหยางหยางพยักหน้า
ทว่าในหัวกลับมีภาพตอนหลินเซียวรูดบัตรเมื่อคืนผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตกลงเขาเอาเงินมาจากไหนกัน?
ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะรวยขึ้นมาได้ในชั่วข้ามคืน ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่!
หลินเซียว คอยดูเถอะ ฉันจะเปิดโปงคุณให้ได้!
...
หลินเซียวจอดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไว้หน้าร้านทอง ผู้คนเดินขวักไขว่ เขาแสร้งทำเป็นเปิดช่องเก็บของใต้เบาะ ก่อนหยิบถุงผ้าใบนั้นออกมาจากมิติ
เขาหิ้วถุงผ้าเดินเข้าไปในร้านทอง
“ยินดีต้อนรับ...”
ทันทีที่ก้าวเข้าไป เสียงต้อนรับอย่างกระตือรือร้นก็ดังขึ้น ทว่าพูดได้เพียงครึ่งเดียวก็ชะงักไป
เพราะคนที่พูดไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหวังน่านั่นเอง
มุมปากหลินเซียวค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาไม่สนใจเธอ เดินผ่านหน้าเธอไปตรง ๆ
หวังน่ากัดฟันแน่น โกรธแต่ไม่กล้าแสดงออก
“หลินเซียว คุณมาแล้ว”
ไม่นานนัก เสียงหวานใสไพเราะก็ดังมาจากทางลิฟต์
บนใบหน้างดงามของซูเมี้ยวเมี้ยวมีรอยยิ้มหวาน ดูมีความสุขอย่างยิ่ง
รอยยิ้มนั้นชวนให้คนรอบข้างอารมณ์ดี หลินเซียวเองก็เผลอยิ้มตามไปด้วย