ศูนย์แลกเปลี่ยน
ฉู่เหยาเหยาเดินเข้ามาตามลำพัง
ร้านมีขนาดใหญ่ บนผนังแขวนอาวุธนานาชนิดเรียงรายละลานตา ส่วนบนแท่นจัดแสดงก็มีสินค้าหลากหลายชนิดวางอยู่ มีครบทุกอย่าง
ชายฉกรรจ์สี่คนยืนเฝ้าตามมุมต่าง ๆ ของห้องโถง สายตาคมกริบ
ตรงเคาน์เตอร์มีชายหนุ่มในชุดลำลองสีเทายืนอยู่ ทันทีที่เห็นฉู่เหยาเหยาเดินเข้ามา ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา
แต่ไม่นานนัก เมื่อเห็นปืนพลังงานที่เหน็บอยู่ตรงเอวของฉู่เหยาเหยา แววตาร้อนแรงเมื่อครู่ก็สงบลง
“คนสวย จะแลกอะไรหรือครับ” ชายหนุ่มถามด้วยรอยยิ้ม
ฉู่เหยาเหยากวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าของร้านอยู่ไหน”
ชายหนุ่มส่ายหัวไปมา
“คนสวย เพิ่งเข้าเมืองมาใช่ไหม ไม่รู้จักผมหรือ ผมนี่แหละเจ้าของร้าน อยากแลกอะไรก็พูดมาตรง ๆ คนเพิ่งเข้าเมืองอย่างคุณจะมีของดีอะไรมาแลกได้ล่ะ”
เขาใช้สองมือค้ำเคาน์เตอร์ ท่าทางสบาย ๆ เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
ฉู่เหยาเหยาไม่พูดวกวน ถามว่า “ที่นี่มีอาวุธที่ซ่อนมิดชิดหน่อยไหม แบบที่คนอื่นสังเกตได้ยากที่สุด”
เจ้าของร้านยิ้มแล้วกล่าวว่า “มีสิ ขอแค่คุณมีเสบียง ผมก็หาอะไรให้ได้ทั้งนั้น แต่ของแบบนี้ทั้งแพงทั้งใช้ไม่ถนัด จะเอาไปทำไมล่ะ”
สีหน้าฉู่เหยาเหยาไม่เปลี่ยน
“เอามาให้ดูก่อน” เธอพูดเสียงเรียบ ใบหน้างดงามมีเสน่ห์ทว่าแผ่กลิ่นอายเย็นชา
เจ้าของร้านส่ายหัวไปมา
“ก็บอกแล้วว่าแพง คุณแน่ใจหรือว่าซื้อไหว ผมไม่อยากเสียเที่ยวหรอกนะ”
เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม