ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของหลินเซียวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เขามองอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
แม้ครั้งก่อนจะคว้าชัยชนะมาได้ แต่ไม่คิดว่าจะบุกจวนซือถูได้เร็วขนาดนี้ หลินเซียวเองก็ประหลาดใจไม่น้อย
ฉู่เหยาเหยากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ใช่แล้ว ฉันเดาว่าวันนี้ซือถูจิ้งต้องส่งกำลังพลส่วนใหญ่ออกไปคุ้มกันเขาแน่ จวนซือถูคงเหลือกำลังป้องกันไม่มาก ฉวยโอกาสบุกเข้าไป แบบนี้เป็นโอกาสดีแค่ไหนล่ะ”
“ขอแค่ฉันยึดจวนซือถูได้ พวกเขาก็กลับมาได้ไม่ง่ายแล้ว”
“จวนนั่นเป็นสถานที่ที่ป้องกันง่ายแต่บุกยากอยู่แล้ว”
พอพูดจบ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นทันที
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “ตอนนี้ซือถูจิ้งมีลูกน้องเหลืออยู่เท่าไร?”
ฉู่เหยาเหยาครุ่นคิดชั่วครู่แล้วตอบว่า “ไม่รู้จำนวนที่แน่นอน ถ้าประเมินคร่าว ๆ ก็น่าจะเหลือมากกว่า 400 คน ในจำนวนนี้น่าจะมีพวกยอดฝีมืออยู่ราว 100 คน”
หลินเซียวถามต่อ “แล้วเขาจะพาคนออกไปเท่าไร?”
ฉู่เหยาเหยายิ้มแล้วกล่าวว่า “บอกแน่ชัดไม่ได้ แต่คงไม่น้อย ตลอดเส้นทางต้องวางกำลังไว้ อย่างน้อยกำลังพลก็น่าจะมากกว่าฉันสองเท่า ถ้าจวนซือถูเหลือทหารธรรมดาแค่ 200 คน ฉันก็ยึดได้แน่นอน”
หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ก็จริงอย่างที่เธอว่า แค่กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน” เขายังอดเป็นห่วงไม่ได้
ฉู่เหยาเหยายิ้มหวาน “พี่ชายไม่ต้องห่วง ในจวนซือถูมีคนของหยางหลงอยู่ ถึงตอนนั้นเขาจะบอกฉันเองว่าเหลือคนอยู่เท่าไร ฉันไม่โง่หรอกน่า”