หลินเซียวพูดพลางยิ้ม “เปิดดูสิ”
หลิวซานเอ๋อร์มองกล่องตรงหน้าด้วยความสงสัย ก่อนยื่นมือไปเปิด
เมื่อเห็นของข้างใน แววตาของหลิวซานเอ๋อร์ก็พลันหรี่ลง
“คุณหลิน นี่…”
ภายในกล่องอัดแน่นไปด้วยธนบัตร
หลิวซานเอ๋อร์ไม่คิดเลยว่ากล่องใบใหญ่ขนาดนี้จะเต็มไปด้วยเงิน อย่างน้อยก็คงมีสองสามล้านใช่ไหม
หลินเซียวพูดพลางยิ้ม “จะให้พวกนายเหนื่อยเปล่าได้ยังไง นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไปแบ่งให้พี่น้องของนายเถอะ”
หลิวซานเอ๋อร์มองเขาลึก ๆ
เงินสามล้านอาจไม่มากมายอะไร แต่ก็ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย
“คุณหลิน คุณ…เกรงใจเกินไปแล้ว แค่ได้ติดตามคุณก็เป็นเกียรติของพวกพี่น้องแล้ว นี่…ผมรับไว้ไม่ได้ครับ”
เขาทำท่าจะปิดกล่องแล้วดันคืนให้ แต่หลินเซียวกลับยื่นมือมาขวางไว้
“เงินแค่นี้เอง รับไปเถอะ ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ สิ่งที่นายทำให้ฉันมีค่ามากกว่านี้เยอะ”
เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม
หลิวซานเอ๋อร์กัดฟัน มองหลินเซียวลึก ๆ อีกครั้ง
“ได้ครับ ผมขอเป็นตัวแทนพี่น้อง ขอบคุณคุณหลิน”
เขายิ้มพลางกล่าว ไม่ได้พูดอ้อมค้อม
หลินเซียวเอ่ยช้า ๆ “ยังมีอีกเรื่อง เรื่องเมื่อคืนจัดการได้ดีมาก ชีวิตของหลิวเจี้ยนจวินกับลูกชาย ฉันจะเอาคืนไม่ช้าก็เร็ว แต่ยังไม่ต้องรีบร้อน ทางบริษัทเทียนเอิน กรุ๊ป นายจับตาดูอยู่หรือเปล่า”
หลิวซานเอ๋อร์พยักหน้าเบา ๆ
“จับตาดูอยู่ครับ กำลังจะรายงานคุณพอดี”
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถาม “จะรายงานอะไร”