แววเย็นชาวาบในดวงตาของอวิ๋นเยว่
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก!”
สิ้นเสียง นางก็ชิงลงมือก่อน ร่างพร่าเลือนวูบไหว พุ่งตรงไปยังตำแหน่งของผู้อาวุโสรอง
ผู้อาวุโสรองขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาเป็นฝ่ายใช้ป้ายหยกชะตาตรวจพบตำแหน่งของอวิ๋นเยว่ก่อน จากนั้นจึงไล่ตามมาตลอดทาง แต่ไม่คิดเลยว่าอวิ๋นเยว่จะกล้าเป็นฝ่ายบุกเข้ามาหา
รนหาที่ตายหรือไง?
“หึ! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
เขาแค่นเสียงเย็นชา ตั้งท่าต่อสู้ทันที ก่อนพุ่งเข้าใส่ราวกับภูตผี
ปัง ๆ ๆ!
ทั้งสองเข้าปะทะกัน หมัดกระแทกกันไม่หยุด แม้ผู้อาวุโสรองจะกดอวิ๋นเยว่ไว้ได้ แต่ก็ยังอดตื่นตะลึงไม่ได้
พวกเขามีคนมากกว่า สะดวกต่อการไล่ตาม ถึงอย่างนั้นการเดินทางไกลก็ทำให้ปราณของเขาลดลงไปกว่าครึ่งแล้ว แต่ปราณของอวิ๋นเยว่กลับยังเต็มเปี่ยมเช่นนี้
หมัดและเท้าปะทะกัน คลื่นปราณกระเพื่อมเป็นระลอกกลางอากาศ
อวิ๋นเยว่เองก็เริ่มต้านไม่ไหวแล้ว อย่างไรเสียระดับพลังของทั้งคู่ก็ห่างกันถึงสองขั้นย่อย แต่นางยังฝืนยืนหยัด เพราะต้องการปิดฉากในกระบวนท่าเดียว
หึ!
ผู้อาวุโสรองยืนมั่นคง แสยะยิ้มเย็นชาแล้วกล่าวว่า “นักบุญหญิง พลังที่ต่างชั้นกันย่อมชดเชยไม่ได้ รับความตายไปซะ!”
เขากระโจนขึ้นกลางอากาศ แขนโบกสะบัด ปลดปล่อยวิชาต่อสู้ขั้นลึกลับออกมาอย่างคล่องแคล่ว
“รับเท้าหยวนหุนของข้าไป!”
ร่างของเขาพุ่งเข้าใส่อวิ๋นเยว่ในพริบตา ขาทั้งสองพลิกเปลี่ยนท่วงท่าต่อเนื่องกลางอากาศ ปราณโอบล้อม พลังอันเกรี้ยวกราดม้วนทะลักออกไป ราวกับจะทำลายฟ้าดิน