หลินเซียวชะงักฝีเท้า ขมวดคิ้ว
เสียงสั่นเครือที่อ่อนแรงนั้นทำให้เขาร้อนใจขึ้นมาทันที
เจียงชูหนิงหยุดเดินแล้วถามว่า 「เป็นอะไรไป?」
หลินเซียวหัวเราะกลบเกลื่อน 「ไม่มีอะไรครับ จู่ ๆ ก็ปวดท้องนิดหน่อย คุณเจียงไปก่อนเลย เดี๋ยวผมตามไป」
เจียงชูหนิงพยักหน้าเบา ๆ
「ได้」
เธอไม่ได้คิดอะไรต่อ แล้วหันหลังเดินจากไป
หลินเซียวรีบพุ่งไปยังห้องน้ำใกล้ ๆ ปิดประตู แล้วเพียงขยับความคิดก็เข้าสู่มิติสีเขียว
เมื่อเพ่งมอง เขาก็เห็นเงาร่างอรชรพร่าเลือนนอนตะแคงอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดขาว ดูอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง สีหน้าเล็ก ๆ นั้นชวนให้คนรู้สึกสงสารจนอดเอ็นดูไม่ได้
「อวิ๋นเยว่ คุณเป็นอะไรไป?」
หัวใจหลินเซียวบีบรัด เขารีบก้าวเข้าไปหา
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงของหลินเซียว กำแพงป้องกันเสี้ยวสุดท้ายในใจอวิ๋นเยว่ก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
「เหนื่อย...เหนื่อยมาก มีข้าวไหม? ป้อนฉันหน่อย...」
เธอเอ่ยอย่างยากลำบาก
หลินเซียวเหลือบมองอาหารที่เหลือจากมื้อเช้า ซึ่งเย็นชืดไปหมดแล้ว แต่เขาไม่สนใจ ยกจานขึ้นแล้วรีบเดินไปหาอวิ๋นเยว่ ก่อนคีบผักคำหนึ่งยื่นไปจ่อปากเธอ
「รีบกิน กินเยอะ ๆ เดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว」
เขาเร่งเธอ
อวิ๋นเยว่เหลือบตาขึ้นมองอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าหลินเซียวจะรู้ตัวแล้ว
เธอไม่มีแรงจะคิดอะไรต่อ จึงแง้มริมฝีปากแดง หลินเซียวป้อนผักเข้าไปในปากเล็ก ๆ ของเธอ อวิ๋นเยว่เคี้ยวเบา ๆ สัมผัสได้ว่าปราณแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเผยความพึงพอใจ