เจียงชูหนิงขมวดคิ้วเรียวงาม แววประหลาดใจฉายวาบในดวงตาคู่สวย
เธอไม่คาดคิดว่าหลินเซียวจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้
เธอมองเขาอย่างครุ่นคิด ก่อนถามว่า “คุณเป็นอะไรไป?”
หลินเซียวเห็นท่าทางของเธอแล้วก็แปลกใจเช่นกัน
ผู้หญิงคนนี้ช่างมีสัมผัสเฉียบคม เพียงเท่านี้ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเขาแล้วหรือ?
เขากุมศีรษะ มองเพดานแล้วหัวเราะพลางกล่าวว่า “ไม่ได้เป็นอะไร จู่ ๆ ก็เข้าใจความหมายของการมีชีวิตขึ้นมา”
เจียงชูหนิงรู้สึกประหลาดใจ
“ความหมายอะไร?” เธอถามอย่างไม่ใส่ใจ
ท่าทางของเธอไม่ได้คิดเอาเรื่องกับความเสียมารยาทของหลินเซียวเมื่อครู่แม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ
“เรื่องนี้เข้าใจได้ด้วยใจ แต่พูดออกมาไม่ได้หรอกครับ ผู้จัดการเจียง” เขายิ้มอย่างสบาย ๆ
เจียงชูหนิงเห็นเช่นนั้น ในใจก็ยิ่งประหลาดใจ
แม้ตอนนี้หลินเซียวจะยังมีท่าทางไม่จริงจังอยู่บ้าง แต่…เธอกลับรู้สึกว่าเขาไม่เหมือนเมื่อก่อน
ไม่สิ พูดให้ถูกคือไม่เหมือนเมื่อคืน
ตลอดคืนที่ผ่านมา เขาผ่านอะไรมาบ้าง?
“ได้ ถ้าพูดไม่ได้ก็ไม่ต้องพูด ฉันจะพยายามดูว่าเมื่อไหร่ถึงจะตามความคิดของคุณทัน”
เธอลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน
หลินเซียวฉีกยิ้ม
“ผู้จัดการเจียงถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ”
เจียงชูหนิงอดกลอกตาไม่ได้ จากนั้นก็เดินไปทางห้องนอนด้วยเรือนร่างเย้ายวน
หลินเซียวเองก็มองรูปร่างอันงดงามนั้นอย่างเปิดเผย
จู่ ๆ เขาก็พบว่าเมื่อตนเปลี่ยนความคิด ตัวเองกลับกลายเป็นคนแปลกไป