เขาเงยหน้าขึ้นถามว่า “คุณปู่ ถ้าอย่างนั้นตามที่คุณปู่หมายความก็คือ เดิมทีเคราะห์ร้ายของผมคือหลิวเฮ่าใช่ไหมครับ?”
ชายชราพยักหน้าเบา ๆ
“ใช่ เป็นเขาจริง ๆ แม้จะเป็นเคราะห์ร้าย แต่ก็ไม่ถึงตาย แค่ทำให้เธอต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ศักดิ์ศรี อยู่ใต้เงาของเขาไปตลอดชีวิตเท่านั้น”
ชายชรากล่าวอย่างจริงจัง
หลินเซียวขมวดคิ้วแน่น พลางเรียบเรียงความคิด
ชายชราพูดต่อว่า “เดิมทีก็เป็นเช่นนั้น แต่เพราะการปรากฏตัวของฉัน เส้นทางชะตาชีวิตของเธอจึงเปลี่ยนไป หลิวเฮ่าตายอย่างไม่คาดคิด เคราะห์ร้ายนี้ก็เลยย้ายไปตกอยู่กับสี่หยางหยางอย่างสมเหตุสมผล”
“เพราะเธอแข็งแกร่งขึ้น เคราะห์ร้ายของเธอก็รุนแรงขึ้นตามไปด้วย อายุขัยถึงได้เหลือเพียงหนึ่งปี”
หลินเซียวครุ่นคิดอย่างจริงจัง ในที่สุดก็พบจุดที่ไม่สมเหตุสมผล
“แต่... คุณปู่บอกเรื่องเคราะห์ร้ายกับผมตั้งแต่สองวันก่อนแล้วนะครับ หลิวเฮ่าเพิ่งตายวันนี้เอง แบบนี้ก็ไม่ถูกสิ”
เขาเอ่ยข้อสงสัยในใจออกมา
ชายชราส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่ใช่ว่าเคราะห์ร้ายเปลี่ยนไปหลังหลิวเฮ่าตาย แต่ตอนที่หลิวเฮ่าตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะทำเรื่องนั้น ผลลัพธ์ก็ถูกกำหนดไว้แล้ว ชะตาชีวิตของเธอก็ถูกจัดวางขึ้นใหม่ตั้งแต่ตอนนั้น”
เขาอธิบายอย่างจริงจัง
หลินเซียวเข้าใจขึ้นมาทันที
เขายิ้มขื่นพลางส่ายหน้า แววตาเต็มไปด้วยความจนใจ
“ชะตา...”
เขาพึมพำ ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าครั้งนี้ผมอาศัยผู้มีพระคุณที่คุณปู่พูดถึง ผ่านเคราะห์ของซุนหยางหยางไปได้ นั่นหมายความว่าจะมีเคราะห์ที่น่ากลัวยิ่งกว่านี้ตามมาอีกหรือเปล่าครับ?”