นักพรตฟางพยักหน้าเบา ๆ
“อ้อ”
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงมองซูเมี้ยวเมี้ยวอีกครั้ง ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องทำงาน
ประตูห้องปิดลง ซูเมี้ยวเมี้ยวจึงนั่งลงอีกครั้ง
ห้าโมง? หมายความว่ายังไง?
เธอครุ่นคิด ใบหน้างดงามฉายแววเคร่งเครียดเล็กน้อย
บ่ายโมง
หลินเซียวเอนหลังพิงโซฟา พลางนวดขมับที่เริ่มปวดตุบ ๆ
“ได้ งั้นก็จัดการตามแผนนี้ คืนนี้เริ่มลงมือเลย” เขาสั่ง
เขาใช้เวลาทั้งเช้าขบคิดเรื่องต่าง ๆ กับหลิวซานเอ๋อร์ จนในที่สุดก็พอจะเห็นแนวทางขึ้นมาบ้าง ถึงตอนนี้หลินเซียวจึงได้เข้าใจความสามารถของเจียงชูหนิงอย่างลึกซึ้ง
แค่ช่วงเช้าเขาก็เวียนหัวไปหมดแล้ว แต่งานที่เจียงชูหนิงทำในแต่ละวันดูเหมือนจะหนักกว่าที่เขาทำอยู่ตอนนี้เสียอีก
ผู้หญิงเก่งจริง ๆ
เขาอดทอดถอนใจอีกครั้งไม่ได้ ทว่าพอนึกถึงเจียงชูหนิง ภาพของหลิ่วอวิ้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
เขานวดขมับด้วยความปวดหัวอย่างยิ่ง
ไม่ช้าก็เร็วคงกลายเป็นปัญหาแน่
หลินเซียวส่ายหน้าเบา ๆ สลัดความคิดนี้ทิ้งไป
หลิวซานเอ๋อร์ก็เริ่มจัดการงานอย่างรวดเร็ว
พักสักครู่ หลินเซียวจึงรู้สึกว่าหัวปลอดโปร่งขึ้นไม่น้อย
เขาไม่สนใจเรื่องกลุ่มหลิวกับจ้าวหม่านถังแล้ว จัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็แค่รอให้ทางนั้นตอบโต้
คืนนี้จัดการตระกูลหลง
แต่การรับมือกับตระกูลหลงไม่ง่ายขนาดนั้น ความคืบหน้าคงต้องช้าลงบ้าง
แผนเริ่มตอนกลางคืน ยังมีเวลาอีกมาก หลังพักสักครู่ หลินเซียวก็นั่งขัดสมาธิ เริ่มฝึกฝนและโคจรปราณในร่างอย่างเงียบ ๆ