เจียงชูหนิงถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมคุณถึงไปอยู่ในห้องน้ำได้ล่ะ? ตอนอวิ้นอวิ้นเข้าไป เธอบอกว่าไม่เห็นใครเลยนี่”
จนถึงตอนนี้ เธอกับหลิ่วอวิ้นก็ยังคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น
หลินเซียวได้ยินแล้วปวดหัวไม่น้อย
“อย่าพูดถึงเลย อธิบายไปก็อธิบายไม่รู้เรื่อง”
เขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จะให้บอกว่าเขาหลุดไปอยู่อีกมิติหนึ่งอย่างนั้นหรือ
บนใบหน้าเจียงชูหนิงมีแววครุ่นคิด
แม้จะคิดไม่ออก แต่เธอกลับรู้สึกว่าหลินเซียวลึกลับขึ้นทุกที
น่าสนใจ
“เอาละ วางใจเถอะ มีฉันอยู่ ไม่ต้องกลัวเธอหรอก อีกอย่าง อวิ้นอวิ้นน่ะปากร้ายแต่ใจดี ไม่เป็นไรหรอก”
เธอไม่ได้ซักต่อ แล้วพูดต่อว่า
หลินเซียวส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม
“ผู้หญิงคนนั้นอารมณ์ร้อนเกินไป น่ากลัวจะตาย ฉันอยู่ให้ห่างไว้ดีกว่า”
ไม่ว่าอย่างไร เรื่องนี้ก็เป็นความผิดของเขา
เจียงชูหนิงถามยิ้ม ๆ ว่า “คุณจะหลบไปทั้งชีวิตเลยหรือไง?”
หลินเซียวถอนหายใจ
“หลบไปก่อนแล้วกัน ช่วงนี้ฉันยุ่งอยู่แล้ว ไม่มีเวลาไปจัดการเธอ คืนนี้ต้องลงมือกับตระกูลหลง ถ้ากลับดึก ฉันก็ไม่กลับไปแล้ว”
เขาพูดช้า ๆ
แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตาคู่งามของเจียงชูหนิง
“เร็วขนาดนั้นเลย?”
หลินเซียวพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “ทางกลุ่มหลิวกับจ้าวหม่านถังจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณคอยดูแลเรื่องที่เหลือต่อก็พอ หาโอกาสแล้วเราค่อยกอบโกยสักก้อน ส่วนทางตระกูลหลง ฉันจะค่อย ๆ จัดการไปก่อน”
มุมปากเจียงชูหนิงยกขึ้น