หญิงสาวทั้งสองได้ยินแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย ในใจก่อเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะบรรยาย
คำพูดนี้ช่างแปลกประหลาด
ไม่นานเจียงชูหนิงก็สงบอารมณ์ลง ทั้งสามคนออกจากบริษัท
ถึงเวลาอาหารแล้ว
หลังออกจากบริษัท ทั้งสามก็หาร้านอาหารแถวนั้นกินกันตามสะดวก กินจนอิ่มหนำ หลินเซียวถือโอกาสซื้ออาหารห่อกลับไปให้หยุนเยว่ด้วย
ตลอดทางไม่มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นอีก ทุกอย่างเงียบสงบดีเมื่อกลับถึงบ้าน
เมื่อเจียงชูหนิงซักถาม หลิ่วอวิ้นก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ให้ฟังคร่าว ๆ
พอเจียงชูหนิงรู้ว่ามียอดฝีมือขั้นเจ็ดอยู่ในเรื่องนี้ด้วย ความรู้สึกซับซ้อนในใจก็พุ่งขึ้นจนยากจะบรรยาย
แผนการนี้อันตรายยิ่งกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก
ยังดีที่ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย
เมื่อเข้ามาในห้องรับแขก หลินเซียวทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า พลางกางแขนออก
เจียงชูหนิงมองหลินเซียว สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
เธอเหมือนหลิ่วอวิ้น ไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่าหลินเซียวแข็งแกร่งถึงระดับไหน และยิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
“เหนื่อยแล้วเหรอ?”
เจียงชูหนิงถาม
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบว่า “วันนี้เหนื่อยจริง ๆ สู้เยอะเกินไป เดี๋ยวต้องรีบนอนแล้ว”
เจียงชูหนิงค่อย ๆ เดินเข้ามา
“นอนลงสิ”
หลินเซียวมองเธออย่างสงสัย แต่ก็ยอมนอนลงบนโซฟา
หลิ่วอวิ้นนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม จ้องมองอย่างสงสัย
พอหลินเซียวเอนตัวลง เจียงชูหนิงก็ใช้สองมือประคองศีรษะเขาขึ้นมา ก่อนจะขยับเข้ามานั่ง แล้วค่อย ๆ วางศีรษะของหลินเซียวลงบนเรียวขางามที่สวมถุงน่องสีดำ