หลินเซียวได้ยินน้ำเสียงสะอื้นของเธอแล้วก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน
「ได้ ต่อไปจะไม่เจอเรื่องแบบนั้นอีกแล้ว」
ฉู่เหยาเหยาเม้มริมฝีปาก ก่อนจะดิ้นออกจากอ้อมแขนของหลินเซียวมายืนตัวตรง แล้วมองเขาอย่างเหม่อลอย
ถ้อยคำมากมายผุดขึ้นมาในใจ
ทันใดนั้น เธอก็โผเข้าสู่อ้อมแขนของหลินเซียวอีกครั้งอย่างแรง
คราวนี้ทำให้ร่างของหลินเซียวที่กำลังจมอยู่ในความเศร้าสะท้านขึ้นมาอย่างหนัก
กระทั่งตอนนี้เขาถึงเพิ่งนึกได้ว่าฉู่เหยาเหยาใส่ชุดนอนเข้ามา การพุ่งชนเช่นนี้ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงติดกันสองจังหวะ
「พี่ชาย ต้องระวังตัวให้ดีนะ อย่าเสี่ยงอีกแล้ว ได้ไหม?」
น้ำเสียงนั้นเจือแววอ้อนวอนอยู่หลายส่วน
หลินเซียวพลันรู้สึกใจลอย
เขาข่มอารมณ์ไว้ แล้วพยายามอย่างยิ่งที่จะเบนความสนใจออกจากสัมผัสที่กระทบเข้ามา
「ได้ ต่อไปพี่จะระวัง」
เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ฉู่เหยาเหยาค่อย ๆ สงบอารมณ์ลง ก่อนจะยืนตัวตรงอีกครั้ง ดวงตาฉ่ำน้ำจับจ้องหลินเซียว
「พี่ชาย เหนื่อยไหม?」
เธอถาม
หลินเซียวส่ายหน้าเบา ๆ แล้วตอบว่า 「ไม่เหนื่อย มีอะไรเหรอ?」
ฉู่เหยาเหยาใช้มือเล็ก ๆ จับแขนเขาไว้ แล้วเอ่ยว่า 「งั้นอยู่เป็นเพื่อนฉันสักพักได้ไหม?」
จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่อาจผ่านความทรมานเมื่อคืนมาได้ เธอคิดถึงหลินเซียวเหลือเกิน
หลินเซียวสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของฉู่เหยาเหยา จึงยกมุมปากขึ้น
「ได้」
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของฉู่เหยาเหยาก็ปรากฏรอยยิ้ม เธอยกมือเช็ดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตา แล้วจูงหลินเซียวไปทางลังน้ำแร่