เธอไม่พูดอะไร พลิกค้นอยู่นาน ก่อนจะหยิบของสีขาวออกมาสองชิ้น
“ฉันไม่ชอบสีดำ”
เธอพูดเสียงเรียบ
หลินเซียวผ่อนคลายลงไม่น้อย ยิ้มกล่าวว่า “เลือกสีที่ชอบสิ คราวหน้าฉันซื้อสีขาวให้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความรู้สึกแปลกประหลาดในใจอวิ๋นเยว่ยิ่งทวีความรุนแรง เธอเหลือบมองหลินเซียว ก่อนจะตัดสินใจไม่พูดอะไรออกมา
“แล้วพวกนี้ล่ะ?”
อวิ๋นเยว่หยิบเสื้อผ้ากองหนึ่งออกมาจากถุงอีกใบอย่างไม่ใส่ใจ
หลินเซียวเห็นขอบลูกไม้ตั้งแต่แวบแรก สีหน้าจึงเต็มไปด้วยความจนใจ
แต่ในเมื่อเธอรับกางเกงไปแล้ว เรื่องนี้ก็ไม่นับว่าเป็นอะไร
เขายิ้มพลางกล่าวว่า “ก็เสื้อผ้าทั้งนั้นแหละ”
อวิ๋นเยว่หยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมา พลิกไปมา ภาพนั้นทำให้หลินเซียวรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย
“ใส่ตรงไหน?”
อวิ๋นเยว่ถาม
แม้จะรู้อยู่แล้วว่าคงไม่ใช่ที่ที่ดีนัก แต่เธอก็ยังอดสงสัยไม่ได้
หลินเซียวยิ้มแล้วตอบว่า “ลองดูทรงสิ”
ทรงอย่างนั้นหรือ?
อวิ๋นเยว่พลิกไปพลิกมาอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็จับมันขวางไว้
เธอมองเสื้อตัวน้อยในมือ แล้วก้มมองตัวเอง ต่อให้พยายามควบคุมสีหน้าเพียงใด แก้มก็ยังขึ้นสีระเรื่ออยู่ดี
ดีที่แสงในมิติมีไม่มาก จึงมองไม่ออก
“อ้อ”
เธอตอบเสียงเย็นชา
รู้สึกกระดากอายขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล แต่ก็พูดอะไรไม่ออกจริง ๆ
ที่สำคัญคือ เธอยังดีใจมากด้วย
หลินเซียวกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “คราวก่อนเห็นเธอใช้ผ้าขาวพันไว้ ดูแล้วคงไม่สบายตัวเท่าไร อันนี้ใส่สบายกว่า แต่ไม่แน่ใจว่าจะมีไซซ์ที่พอดีกับเธอไหม ลองใส่ดูเองแล้วกัน”