บทที่ 488 ได้อะไรกลับมาบ้าง? คุณหลินลองทายดูสิ!
สิ้นเสียง หลินเซียวก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังพื้นที่สีฟ้า
อวิ๋นเยว่ทอดมองแผ่นหลังของหลินเซียว มุมปากยกขึ้นพลางถามยิ้ม ๆ ว่า “ใช้ได้จริงเหรอ? แบบนั้นไม่ระเบิดฉันตายไปด้วยหรือไง”
จนถึงตอนนี้ เธอยังจำอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวของระเบิดครั้งก่อนได้อย่างชัดเจน
หลินเซียวหันกลับมาแล้วยิ้ม “ก็หาทางเอาสิ ยังไงพวกนั้นก็ไม่รู้จักของสิ่งนี้อยู่แล้ว”
แววตาของอวิ๋นเยว่เป็นประกาย คล้ายกำลังครุ่นคิด
ฟังดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
เธอฟุบอยู่บนเตียง วางมือซ้อนกันรองคาง ดวงตาคู่คมจ้องแผ่นหลังของหลินเซียว ร่างทั้งร่างแผ่เสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ออกมา
“เหยาเหยา”
หลินเซียวเรียกเสียงเบา
ไม่นาน ฉู่เหยาเหยาก็ปรากฏตัวขึ้นในมิติอย่างรวดเร็ว
“พี่หลินเซียว มีอะไรอีกหรือคะ?” เธอยิ้มหวาน
หลินเซียวถามว่า “ระเบิดลูกนั้นยังเหลืออยู่ไหม?”
ฉู่เหยาเหยาช้อนตามองขึ้นไป แล้วเริ่มครุ่นคิด
หลินเซียวใจหายวาบเมื่อได้ยิน
คงไม่หมดแล้วหรอกนะ?
ไม่นาน ฉู่เหยาเหยาก็ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “พี่ รอสักครู่นะคะ คราวก่อนเหมือนจะเจอลูกหนึ่งในคลังของซือถูจิ้ง เดี๋ยวหนูไปดูค่ะ”
หลินเซียวค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย
“ได้ ไปเถอะ”
ฉู่เหยาเหยารีบจากไป
หลินเซียวเองก็อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้ คิดไม่ถึงเลยว่าระเบิดจะมีน้อยขนาดนี้
แต่พอคิดอีกที เขาก็เข้าใจได้ ของแบบนี้มีเพียงกองกำลังรักษาเมืองเท่านั้นที่ใช้ได้ คนในเมืองครอบครองของพวกนี้ถือว่าผิดกฎอยู่แล้ว