ห้านาทีต่อมา คลื่นความปั่นป่วนภายในร่างก็ค่อย ๆ สงบลง กลับคืนสู่ความเงียบสงบ
หลินเซียวหอบหายใจอยู่สองสามครั้ง ก่อนยกแขนทั้งสองขึ้น ความรู้สึกที่พลังอัดแน่นเต็มร่างทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นชินอย่างยิ่ง
เขากำหมัดสองสามครั้ง เส้นเลือดบนแขนก็ปูดโปนขึ้นมาทันที เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
ให้ตายสิ มหัศจรรย์ขนาดนี้เลยเหรอ
หลินเซียวลุกขึ้นยืน ขยับแขนขา พยายามทำความคุ้นเคยกับร่างกายที่แปลกหน้าในตอนนี้
เขารีบเลิกเสื้อขึ้น ก้มมองลงไป เพียงเกร็งหน้าท้องเบา ๆ กล้ามท้องแปดลูกก็ปรากฏชัดสะดุดตา
สุดยอด!
หลินเซียวแกว่งแขนเบา ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีพละกำลังมหาศาลเต็มร่าง แต่ไม่มีที่ให้ระบาย
ของดีจริง ๆ นี่มันของดีจริง ๆ!
เขามองสำรวจด้วยความประหลาดใจอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะลดแขนลง แล้วปลดล็อกประตูห้องทำงาน
กำลังจะกลับไป……
ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นซุนหยางหยางกับผู้หญิงอีกสองคนที่นั่งอยู่ด้านนอก แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งเครียด ดูใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ยังกล้ากลับมาอีกเหรอ
มุมปากของหลินเซียวค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
แม้เขาจะไม่ได้คิดแก้แค้นเลยสักนิด แต่ถ้าเจียงชูหนิงจะลงมือ เขาก็ยินดีนั่งดูละครอยู่แล้ว
เขากลับไปยังที่นั่งของตัวเองแล้วนั่งลง
หึ่ง
ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็สั่นเบา ๆ สองครั้ง
หลินเซียวเปิดแชตดู จึงพบว่าเป็นข้อความจากซูเมี้ยวเมี้ยว
“หลินเซียว จู่ ๆ แม่ก็บอกว่าจะกลับมา เดี๋ยวฉันต้องไปรับแม่ที่สนามบิน”