ไม่นานนัก หลินเซียวก็ตามเจียงชูหนิงมาถึงลานจอดรถ
“ขับรถ”
เจียงชูหนิงสะบัดผมยาวเบา ๆ แล้วโยนกุญแจรถเบนซ์มาให้
หลินเซียวเอื้อมมือรับ พอเงยหน้าขึ้น เจียงชูหนิงก็เข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับเรียบร้อยแล้ว
เขามองเธออย่างแปลกใจ ก่อนจะขึ้นรถตามไป
“จะไปไหนครับ ผู้จัดการเจียง”
หลินเซียวคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้วจึงเงยหน้าถาม
มือขาวเรียวของเจียงชูหนิงแตะหน้าจออยู่สองสามครั้ง ระบบนำทางก็เริ่มทำงาน
เธอไม่พูดสักคำ
หลินเซียวชินกับความเย็นชาของเจียงชูหนิงแล้ว จึงขับรถไปตามเส้นทางที่ระบบนำทางกำหนด
ยี่สิบนาทีต่อมา รถเบนซ์ก็แล่นเข้าสู่ลานจอดรถ
เจียงชูหนิงเปิดประตูลงจากรถ รอจนหลินเซียวเดินมาถึงข้างกายแล้วจึงก้าวนำไป
หลินเซียวมองแผ่นหลังอันอ่อนช้อยของเธอแล้วส่ายหน้า
ไม่นาน ทั้งสองก็เข้าไปในไนต์คลับ
“ยินดีต้อนรับครับ”
พนักงานยิ้มแย้มเดินเข้ามาต้อนรับ
เจียงชูหนิงแย้มริมฝีปากแดง เอ่ยเสียงเรียบว่า “มาหาคน หวังหลง”
พนักงานยิ้มอย่างกระตือรือร้น “พี่หลงอยู่ห้อง 304 ครับ ให้ผมพาคุณไปไหมครับ”
เจียงชูหนิงหมุนตัวเดินจากไป
“ไม่ต้อง”
หลินเซียวก้าวตามไป ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย
เธอมาที่แบบนี้ทำไมกัน?
พอออกจากลิฟต์ เจียงชูหนิงก็มุ่งตรงไปยังห้อง 304
ทางเดินมีผู้คนพลุกพล่าน ทั้งผู้หญิงแต่งกายวาบหวิวและคนเมาที่ถอดเสื้อส่งตัวไปมา บรรยากาศทั้งวุ่นวายและอึกทึก
เจียงชูหนิงมาถึงหน้าห้องแล้วผลักประตูเดินเข้าไปทันที
หลินเซียวเดินตามเข้าไป