“รู้ได้ยังไง?”
หลินเซียวถามอย่างประหลาดใจ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าทัศนคติที่มีต่อโลกของตัวเองแทบพังทลาย
ระดับของสัตว์อสูรในโลกวันสิ้นโลกกับระดับของสัตว์ป่าในแผ่นดินกวงอู่เหมือนกันอย่างนั้นหรือ?
ฉู่เหยาเหยาร้องด้วยความตกใจ “จริงเหรอ? พี่หลินเซียว นี่...นี่พี่ได้มันมายังไง?”
หลินเซียวข่มความตื่นเต้นไว้ แล้วยิ้มตอบ “เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก ฉันกินไปแล้วหนึ่งในสาม มีคนบอกว่ากินมากเกินไปไม่ได้ เธอกินได้ไหม?”
หัวใจของฉู่เหยาเหยาเต้นแรงขึ้นมาสองครั้ง
“นี่...ให้ฉันกินเหรอ?”
แววตาของเธอราวกับเห็นผี
หลินเซียวพยักหน้า
“ใช่ ตั้งใจเอามาให้เธอโดยเฉพาะ กินได้ไหม?”
จากสีหน้าของฉู่เหยาเหยา หลินเซียวก็พอจะสัมผัสได้ว่า ขั้นลึกลับนี้คงเป็นสัตว์อสูรที่ยิ่งใหญ่มากในโลกวันสิ้นโลก
เธอกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
ฉู่เหยาเหยากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะมองหลินเซียวลึกซึ้ง
“กิน...กินได้ค่ะ แต่...ให้ฉันกินแบบนี้จะไม่เสียดายของเกินไปเหรอ พี่หลินเซียว พี่ยัง...”
เธอทำท่าจะยื่นมันคืนให้
หลินเซียวถลึงตามองเธอเบา ๆ แล้วพูดว่า “ให้เธอกินแล้ว จะมาพูดว่าเสียดายอะไรอีก”
เขาดันมือเล็กนุ่มลื่นของฉู่เหยาเหยาให้กลับไป
ฉู่เหยาเหยาซาบซึ้งจนแทบร้องไห้
ปกติพวกเธอเจอสัตว์อสูรบุกเมือง ก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ระดับไหน แต่แค่สัตว์อสูรขั้นลึกลับตัวเดียวก็เพียงพอจะทำให้เขตเมืองชั้นในพินาศได้ทั้งเขต!