เธอมองอวิ๋นเยว่ที่กำลังจะเริ่มกิน แล้วถามอย่างประหลาดใจว่า “เยว่เยว่ สัตว์ป่าทางฝั่งเธอมีแกนสัตว์ไหม?”
อวิ๋นเยว่ชะงักมือที่กำลังจะตักอาหารเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้น
“เธอรู้จักแกนสัตว์ด้วยเหรอ?”
หลินเซียวตื่นเต้นขึ้นมา
“รู้สิ มีไหมล่ะ?”
อวิ๋นเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “บางตัวมี บางตัวไม่มี ตัวนี้เป็นสัตว์ขั้นลึกลับ น่าจะมีนะ ฉันไม่ทันสังเกตจริง ๆ แต่แบ่งให้เธอกินได้นิดหน่อย”
“รอเดี๋ยวนะ”
พูดจบ เธอก็หายวับออกจากมิติไป
หลินเซียวเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ
ไม่นานนัก อวิ๋นเยว่ก็กลับเข้ามาในมิติ มือกำวัตถุทรงกลมที่เปล่งแสงจาง ๆ ไว้ลูกหนึ่ง ขนาดพอ ๆ กับลูกปิงปอง สะอาดเรียบร้อยและมีผิวสัมผัสคล้ายโลหะ
“เธอโชคดีนะ มีจริง ๆ กินได้สักหน่อย”
เธอโยนแกนสัตว์มาให้ตามสบาย
ดวงตาหลินเซียวเป็นประกาย รีบรับไว้แล้วพลิกดู ก่อนยิ้มถามว่า “เธอใช้ไม่ได้เหรอ?”
อวิ๋นเยว่ตอบเสียงเรียบ “ใช้ไม่ได้ อ่อนเกินไป”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเซียวก็อดรู้สึกจนใจไม่ได้
แข็งแกร่งจริง ๆ
“งั้นฉันกินแล้วนะ”
เขาอ้าปากเตรียมกลืนแกนสัตว์ แต่ยังไม่ทันเข้าปาก กลิ่นอายอันทรงพลังก็แผ่กระจายออกมาทันที
แกนสัตว์ในมือหายวับไป
“เธอบ้าไปแล้วหรือไง?”
หลินเซียวชะงักไปเล็กน้อย มองอย่างงุนงง ก็เห็นว่าแกนสัตว์ถูกอวิ๋นเยว่กำไว้ในฝ่ามือแล้ว
“มีอะไรเหรอ?”
เขาถามอย่างสงสัย
อวิ๋นเยว่ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเธอกินได้แค่นิดเดียว แกนสัตว์ขั้นลึกลับไม่ใช่สิ่งที่ร่างกายเธอจะรับไหว ถ้ากลืนลงไปหมด เธอตายแน่”