หลินเซียวรู้สึกสับสนอยู่บ้าง มองหญิงสาวอาบน้ำแล้วสงสัยว่าทำไมถึงให้ผู้ชายอยู่เป็นเพื่อนด้วย?
กลัวว่าเขาจะใช้จิตหยั่งรู้แอบมองหลังออกจากมิติไปหรือไง?
พอคิดได้เช่นนั้น หลินเซียวก็ระงับความคิดที่จะกลับออกไป
“ได้สิ งั้นฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่ก็แล้วกัน”
เขายกน้ำแร่สองลังมานั่งลง ท่าทางภายนอกดูสบาย ๆ แต่ในใจกลับร้อนรุ่ม
ฉู่เหยาเหยาเผยรอยยิ้มบนใบหน้า
เมื่อหลินเซียวอยู่ตรงนี้ เธอก็รู้สึกอุ่นใจมาก
ความเขินอายในตอนแรกค่อย ๆ จางหายไปตามกาลเวลา
ยังไงซะ...ก็ไม่ใช่ว่า...
เธอเม้มปากยิ้ม ดื่มด่ำกับความสุขของการแช่น้ำอุ่นอย่างเต็มที่ น้ำอุ่นกำลังสบายตัว
เป็นประสบการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน
“น้ำเย็นหรือยัง? ถ้าเย็นแล้วฉันจะเติมน้ำร้อนให้”
หลินเซียวถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
ฉู่เหยาเหยาเม้มปากยิ้มแล้วตอบว่า “ไม่ต้องหรอก ยังไม่เย็นเลย”
หลินเซียวไม่ได้พูดอะไรต่อ
“พรุ่งนี้ถ้าสืบข่าวได้แล้ว รีบบอกฉันทันที อย่าเสี่ยงเด็ดขาด”
เขาหาเรื่องคุยขึ้นมา พลางกำชับอีกครั้ง
ฉู่เหยาเหยายิ้มหวานแล้วตอบว่า “วางใจเถอะ พี่หลินเซียว ฉันจะเชื่อฟังค่ะ”
ท่าทางว่าง่ายของเธอทำให้หัวใจหลินเซียวเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา
ใบหน้าของหลิ่วอวิ้นผุดขึ้นมาในใจเขาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้อีกฝ่ายจะงามล่มเมืองไม่ต่างกัน แต่เมื่อเทียบกันแล้ว หลิ่วอวิ้นกลับไม่เหลือที่ยืนในใจเขาเลย