นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็น
หลินเซียวหัวเราะพลางพูดว่า “รีบยกไปเถอะ เดี๋ยวน้ำจะเย็นเสียก่อน”
ฉู่เหยาเหยาค่อย ๆ ได้สติ
เธอเงยหน้ามองแล้วถามว่า “ยกไปเหรอ? แล้ว...จะไปที่ไหนคะ?”
หลินเซียวตอบอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ไปอาบในห้องเธอสิ หรือคิดจะอาบตรงนี้หรือไง?”
ฉู่เหยาเหยาชะงักไปเล็กน้อย
“เอ๊ะ? พี่หลินเซียว หนู...หนูอาบตรงนี้ได้ไหมคะ? ห้องของพวกเราหนาวมาก อาบน้ำแล้วคงเป็นหวัดแน่”
เธอลังเลเล็กน้อย
หลินเซียวถามอย่างสงสัยว่า “ที่นั่นเริ่มหนาวกันแล้วเหรอ?”
ฉู่เหยาเหยาพยักหน้าเบา ๆ
“ตอนกลางคืนหนาวมาก แล้วก็...ไม่รู้ว่าจะมีคนมาเมื่อไร ไม่มีที่ที่มิดชิดพอเลยค่ะ”
เธอพูดเสียงแผ่ว
หลินเซียวรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง
“แล้วจะทำยังไงดีล่ะ ไม่มีที่เหมาะ ๆ เลยเหรอ?” เขาถาม
ฉู่เหยาเหยาส่ายหน้ารัว ๆ
“พี่หลินเซียว ทำไม...หนูถึงอาบที่นี่ไม่ได้ล่ะคะ?” เธอถามอย่างประหม่าเล็กน้อย
หลินเซียวสบตาฉู่เหยาเหยา มุมปากกระตุกนิด ๆ
“ถ้าอาบตรงนี้ ฉันก็เห็นหมดน่ะสิ”
เขาพูดช้า ๆ
ฉู่เหยาเหยาถึงเพิ่งเข้าใจ เธอลืมไปเสียสนิทว่าต่อให้ออกจากที่นี่แล้ว ก็ยังใช้จิตหยั่งรู้สำรวจเข้ามาในมิติได้
ไม่รู้ว่าเธอนึกถึงอะไรขึ้นมา ใบหน้าเล็ก ๆ พลันแดงระเรื่อ
“อ๊ะ...หนู...ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ หนูเชื่อใจพี่หลินเซียว”
เธอพูดอย่างลนลาน น้ำเสียงฟังดูแปลกไปด้วย
หลินเซียวมองท่าทางเขินอายของฉู่เหยาเหยา หัวใจก็เริ่มเต้นเร็วขึ้น ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ