ชายร่างกำยำมีแววตาคมกริบ สีหน้าดุดัน มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร
หลินเซียวพลันเกิดแรงกระตุ้นอยากมีเรื่องขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ยังอดกลั้นไว้
เป้าหมายคือลู่อวี่ เขาก่อเรื่องไม่ได้
เขากวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วยิ้มพลางพยักหน้า
“ได้”
เขาไม่พูดพล่าม หันหลังเดินออกไปทันที
ชายร่างกำยำทั้งสองไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงกลับไปประจำตำแหน่ง แล้วเฝ้ายามต่อด้วยแววตาคมกริบ
ไม่นาน หลินเซียวก็ออกมาข้างนอก
ในเมื่อเข้าไปไม่ได้ ก็ต้องหาทางอื่น
เขายืนอยู่ข้างอาคาร สายตาจับจ้องหน้าต่างชั้นสองที่เปิดอ้ารับลม ขอบหน้าต่างสูงจากพื้นกว่าสี่เมตร ทว่าหลินเซียวกลับรู้สึกอยากลองกระโดดขึ้นไปดู
จะขึ้นไปได้ไหมนะ?
เมื่อเห็นว่าแถวนั้นไม่มีใคร เขาก็ถอยหลังสองก้าว ก่อนจะพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
ปัง! ปัง!
เขาเหยียบกำแพงติดกันสองครั้ง แล้วยื่นมือคว้าขอบหน้าต่าง
ร่างกายลอยสูงขึ้น เขามองขอบหน้าต่างที่ใกล้เข้ามาทุกทีด้วยความตื่นเต้นดีใจ
ง่ายขนาดนี้เลยหรือ?
แต่ไม่นานรอยยิ้มก็หายไป เขาเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
มือพ้นขอบหน้าต่างไปแล้ว แต่ร่างที่ลอยขึ้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแม้แต่น้อย
บ้าชะมัด! ออกแรงมากไปหรือเปล่า?
ปัง!
ศีรษะกระแทกขอบด้านบนของหน้าต่างดังทึบ
ซี๊ด!
หลินเซียวสูดปากด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะใช้มือยันกำแพงแล้วขึ้นไปยืนบนขอบหน้าต่าง มือซ้ายกุมศีรษะ รอให้ความเจ็บค่อย ๆ ทุเลา
นี่มันเกินไปแล้วมั้ง?