หลี่จวินพยักหน้าอย่างหนักแน่น สีหน้าเคร่งขรึมพลางกล่าวว่า “ลงมือแล้วก็จัดการให้หนัก ขอแค่อย่าถึงตายก็พอ มีเรื่องอะไรฉันรับผิดชอบเอง!”
หวังน่ายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม รอแทบไม่ไหวแล้ว
สองวันนี้ทรมานเธอจนแทบคลุ้มคลั่ง ตอนนี้ในที่สุดก็จะได้ระบายความโกรธที่อัดแน่นอยู่เต็มอกออกมาให้สาสม!
หนุ่ม ๆ หลายคนหัวเราะขึ้นมา
“พี่จวิน เรื่องแค่นี้เอง ไม่ต้องให้พี่รับผิดชอบหรอก ต่อให้เป็นเรื่องใหญ่แค่ไหน อย่างมากก็แค่เข้าไปนั่งสักสองสามวัน สบายใจได้ สบายใจได้”
ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าพวกโบกมือเบา ๆ พูดอย่างไม่ใส่ใจ
หลี่จวินหัวเราะเยาะ
“พวกนายสามคนรออยู่ข้างนอกก่อน ดูสัญญาณจากฉันเป็นหลัก”
ชายหนุ่มทั้งสามพยักหน้ารับ
หลี่จวินกวาดตามองหลินเซียวกับซูเมี้ยวเมี้ยวอีกครั้ง ก่อนจะก้าวยาว ๆ เข้าไปในร้าน
หวังน่าเดินตามไปติด ๆ
ในเวลาเดียวกัน ซูเมี้ยวเมี้ยวหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดมุมปากอย่างสง่างาม
“อา อิ่มจังเลย”
เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ
หลินเซียวเงยหน้าขึ้นมองรูปร่างอรชรนั้นอย่างพินิจ รู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง
ผู้หญิงคนนี้โตมายังไงกันนะ?
เนื้อนุ่ม ๆ ตั้งมากมายกลับไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่หมดเลย ช่างรู้จักโตเสียจริง
“ผมก็กินเสร็จแล้ว”
หลินเซียวจัดการเนื้อแกะย่างไม้สุดท้ายพลางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ซูเมี้ยวเมี้ยวเงยหน้ามองหลินเซียว กำลังจะพูด แต่สายตากลับถูกเงาร่างที่เดินมาจากด้านหลังของเขาดึงดูดไปเสียก่อน
คิ้วเรียวของเธอขมวดเล็กน้อย ใบหน้างามเผยความเย็นชาออกมาแวบหนึ่ง