“ดี ของชิ้นนี้ใช้พลังงานอะไรขับเคลื่อนเหรอ แบตจะหมดไหม” เขาถามอย่างสงสัย
ฉู่เหยาเหยายิ้มบางๆ
“ไม่หรอกค่ะ พี่หลินเซียว ชิ้นนี้ขับเคลื่อนด้วยพลังงาน ใช้สักหลายร้อยครั้งก็ไม่มีปัญหา พอพลังงานหมดแล้วเดี๋ยวหนูชาร์จให้ใหม่นะคะ”
เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม
ตอนนี้เธอไม่มีท่าทีองอาจน่าเกรงขามเหมือนตอนอยู่ข้างนอกเลยแม้แต่น้อย
หลินเซียวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“งั้นก็ดี ลำบากคุณแล้ว ของชิ้นนี้คงแพงน่าดูเลยใช่ไหม” เขาถามอย่างสงสัย
ฉู่เหยาเหยารีบตอบว่า “ลำบากอะไรกันคะ พี่หลินเซียว เทียบกับเสบียงที่พี่ให้หนูแล้ว ของชิ้นนี้ไม่เห็นจะมีค่าอะไรเลย!”
หลินเซียวผ่อนคลายลง
“งั้นก็ดี ผมจะไปลองดูนะ ถ้าต้องการอะไรก็เรียกผมได้ เสบียงหมดก็เรียกผมเหมือนกัน ผมขี้ลืม อย่าเกรงใจผมเด็ดขาดล่ะ”
เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม
ฉู่เหยาเหยาซาบซึ้งใจจนพยักหน้าแรงๆ
“ค่ะ!”
หลินเซียวเองก็อดใจรอไม่ไหว อยากลองใช้ดูเสียแล้ว เพียงคิดวูบเดียว เขาก็กลับมาอยู่ในห้องน้ำ
เขากวาดตามองรอบๆ ก่อนเล็งไปที่ประตูไม้ตรงหน้า กำหมัดแน่นแล้วหนีบเบาๆ
คราวนี้เขาเห็นได้ชัดเจน
นิ้วมือสั่นสะเทือนอีกครั้ง แสงสีฟ้าอ่อนวาบผ่านไปในพริบตา
เขาแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แต่เมื่อเพ่งมองให้ดี บนประตูไม้ตรงหน้ากลับมีรูทรงกลมขนาดเล็กเท่ารูเข็มเพิ่มขึ้นมา มองไม่เห็นเข็มน้ำแข็งที่พุ่งออกไปเลย เห็นเพียงรอยน้ำบางๆ รอบรูเท่านั้น
หลินเซียวเผยรอยยิ้มตื่นเต้น
ของชิ้นนี้เจ๋งจริงๆ!
เขาผลักประตูเดินออกไป แล้วทดลองอีกครั้งโดยเลือกเป้าหมายที่อยู่ไกลกว่าเดิม