เจียงชูหนิงยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
“เธอนี่นะ ยังมั่นใจเหมือนเดิมเลย”
หลิ่วอวิ้นตอบเสียงเย็นชา “ผู้หญิงก็ควรมั่นใจหน่อยไม่ใช่หรือ ไม่อย่างนั้นจะปล่อยให้ผู้ชายเฮงซวยพวกนั้นหลอกใช้เอาง่าย ๆ หรือไง?”
เจียงชูหนิงมองตามทิศทางที่หลินเซียวเดินจากไป คล้ายกำลังครุ่นคิด
“ผู้ชายไม่ได้เป็นแบบนั้นทุกคนหรอก” เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจ
หึ
หลิ่วอวิ้นแค่นเสียงเบา ๆ แล้วถามว่า “อย่างเพื่อนชายคนสนิทของเธอน่ะหรือ?”
เจียงชูหนิงหัวเราะ
“ใช่สิ”
หลิ่วอวิ้นตวัดตามองอย่างหมั่นไส้ “ยังจะมาว่าฉันอีก ใครจะมั่นใจเท่าเธอล่ะ?”
รอยยิ้มของเจียงชูหนิงไม่เปลี่ยนไป
“ฉันไม่ได้มั่นใจ แค่เชื่อใจเขาเท่านั้น”
หลิ่วอวิ้นมองเธออย่างรังเกียจ
“ฟังแล้วขนลุกจนฟันแทบเปรี้ยว สรุปพวกเธอเป็นแค่เพื่อนสนิทกันแน่หรือ?” เธอถามเสียงแผ่ว
คำพูดนี้ทำให้เจียงชูหนิงชะงักไปเล็กน้อย
ก่อนหลิ่วอวิ้นจะมา ทั้งคู่ยังไม่ถึงขั้นเป็นเพื่อนสนิทกันด้วยซ้ำ เรื่องนี้…น่าสนใจดี
เธอไม่ได้ตอบ
แต่ในสายตาของหลิ่วอวิ้น การกระทำเช่นนี้ดูราวกับเป็นการยอมรับอะไรหลายอย่าง
“เธอนี่มันจริง ๆ เลย…”
หลิ่วอวิ้นมองเจียงชูหนิงอย่างขัดใจ สีหน้าราวกับเกลียดที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน
เจียงชูหนิงสัมผัสได้ถึงความร้อนใจของหลิ่วอวิ้น แววเจ้าเล่ห์วูบผ่านดวงตาคู่งาม
หึ!
หลิ่วอวิ้นแค่นเสียงเย็นชา ใบหน้าพลันฉายแววมุ่งมั่น
“เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอเห็นว่าความเชื่อมั่นของเธอน่าขำแค่ไหน!” เธอพูดอย่างหนักแน่น