หลินเซียวไม่ได้สังเกตเห็น ยิ้มถามว่า “อยากเล่นไหม? คนอื่นยังต้องรออีกสักพักกว่าจะมาถึง”
ซูเมี้ยวเมี้ยวได้ยินแล้วก็เริ่มใจหวั่นไหว เงยหน้าขึ้นถามว่า “แล้วคุณจะเล่นเป็นเพื่อนฉันไหม?”
หลินเซียวหัวเราะ
“ไปกันเถอะ”
ใบหน้าของซูเมี้ยวเมี้ยวพลันเผยรอยยิ้มสดใส
“ได้เลย~”
หลิวซานเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็รีบจัดแจงทันที ทั้งยังนำรถคันหนึ่งไปจอดไว้ริมสนาม
หลินเซียวเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ไปกันเถอะ”
เขาจูงมือเล็ก ๆ ของซูเมี้ยวเมี้ยว ข้ามขอบสนามไปนั่งรถบั๊มด้วยกัน
ซูเมี้ยวเมี้ยวขับรถเป็นอยู่แล้ว จึงคุ้นมืออย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ขับรถบั๊มแล่นช้า ๆ อยู่ในสนาม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุข
หลินเซียวเองก็เพลิดเพลินไม่น้อยในตอนนี้
แต่ทันทีที่ซูเมี้ยวเมี้ยวเข้าไปในสนาม ก็มีคนหลายคนจับจ้องเธอ พวกนั้นรวมกลุ่มกันกระซิบกระซาบ
ไม่นาน รถบั๊มหลายคันก็พากันขับเข้าไปหาซูเมี้ยวเมี้ยว
หลิวซานเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนก้าวเข้าไปสองก้าว มองหลินเซียวทันทีเพื่อรอรับคำสั่ง
หลินเซียวสังเกตเห็นเช่นกัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
หลิวซานเอ๋อร์เข้าใจ จึงถอยกลับไปยืนที่เดิมพร้อมรอยยิ้มเย็นชา
มีคนกล้ามาหาที่ตายจริง ๆ ด้วย
ซูเมี้ยวเมี้ยวยังเพลิดเพลินกับการขับรถ จึงไม่ทันสังเกตว่ารถหลายคันกำลังพุ่งเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว
หลินเซียวเอ่ยเสียงเรียบว่า “ขับช้า ๆ มีคนมาหาเรื่องแล้ว”